Hiephoi, zomervakantie! Die mega lange vakantie, waar je al weken naar uit kijkt. Heerlijk met z’n allen samen. Fijne dingen doen, van elkaar genieten. Alles op standje ontspannen.
Of die mega lange vakantie waar je al weken tegen op ziet. De kinderen 6 weken lang thuis… oppas regelen, omdat je zelf moet werken. Steeds weer iets moeten verzinnen, omdat de kinderen zich anders vervelen. Kortom hard werken en over 6 weken weer een beetje ontspannen!

Ik moet zeggen dat ik de kriebels in mijn buik voel die horen bij een echte vakantie. Dat gevoel is alweer een hele tijd geleden. Vorig jaar liep ik op dit moment, na een vermoeiende lockdown met verhuizing en kinderen thuis, tonnetje rond door ons nieuwe huis. Een paar weken later werd midden in de vakantie onze dochter geboren. Het was een bizar, vol en tegelijk leeg jaar. Waarin we vanuit huis ontzettend van elkaar hebben genoten, maar ook hard hebben moeten werken.

En nu…nu heb ik dit gevoel weer, de vakantie kriebels. Ik kan niet ontkennen dat ze niet gepaard gaan met een gevoel van onrust en zorgen. Kunnen we wel op vakantie (Viva la France)? Is het wel verstandig? Waar moeten we rekening mee houden? Maar ik probeer mijn hoofd koel te houden, te genieten van de kriebels en het feit dat we (zo lijkt het) een stukje volwassener zijn geworden als het over op vakantie gaan gaat.
In ons huishouden is op vakantie gaan namelijk altijd een feest met een onrustig begin. Twee volwassenen die als een kip zonder kop de hele dag om elkaar heen lopen. De een probeert met een eindeloze glimlach het inpakproces te structureren, de ander trekt al mopperend met een frons overal wat weg en gooit het op een willekeurige plek in de auto/ caravan/ vouwwagen. Dit tot grote ergernis van beide partijen. De kinderen zitten ondertussen te gapen achter een schermpje en kijken soms even met een vragend gezicht op. Gaan we nog op vakantie of….? Oja we zullen vast wel een keer gaan want ze doen weer zo raar.
De avond voor deze chaos (de dag van vertrek), maar mogelijk ook in de auto na de inpakchaos bedenken we ons dat het goed is om een camping te zoeken en te boeken. We weten niet wat we willen, kunnen niet beslissen, maar na wat gekibbel is er toch een camping geboekt. Hiephoi de vakantie kan beginnen!

Dit jaar doen we dat anders… denk ik, we zijn namelijk nog niet weg. De camping is geboekt (hopelijk kunnen we gaan) het gestructureerde inpakken is al begonnen. Een van de twee doet dit, de ander bemoeit zich er niet mee. De caravan staat vast voor de deur. Nieuwe id kaarten zijn, ja last minute maar net op tijd, aangevraagd. Klein prul zoals muggenspul en wat vakantie frutsels zijn aangeschaft. Volgens mij beginnen we het te leren…zeggen we dat volgende week ook nog?
En dan, als we eenmaal vertrokken zijn, is het tijd om weer eens echt met z’n allen te genieten in een andere omgeving dan thuis. Genieten van het buiten leven, rommelen, frutselen, kneuteren. Wat heb ik daar zin in!

Ik wens iedereen een fijne vakantie waar je deze ook gaat vieren.

Blijf je thuis? Ook daar kun je genieten van vakantie. Met uitjes naar een strandje in de buurt, een logeerpartijtje in de woonkamer, lekker veel niksen en rommelen. Als het regent binnen met wat nieuwe knutselspullen of een mega racebaan door de woonkamer gemaakt van washi tape. Is het droog dan lekker veel buiten struinen, picknicken in het park, een hut bouwen in de tuin.
En misschien wel vooral, het gevoel proberen te krijgen dat je echt even helemaal niets moet!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (7), zoon (3) en baby in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

KION kijkt constant naar manieren om de kinderopvang te verbeteren. Omdat de mening en ervaringen van ouders hierbij cruciaal zijn, voerden we onlangs weer een klanttevredenheidsonderzoek uit. Ouders waarderen ons kinderdagverblijf met een 8,4, onze peutergroep met maar liefst een 8,6 en onze buitenschoolse opvang met een 7,8.

Het hoogst scoren we op “Een vertrouwde plek voor het kind; warm en huiselijk, “Vaste gezichten op de groep” en “Activiteiten”. Ook hebben we mooie inzichten gekregen in de verbeterpunten, waaronder de communicatie met de ouders en Oudercommissies, waarmee we de komende tijd aan de slag zullen gaan.

Eindelijk is het zover: zomervakantie. Ook wij gaan er een mooie zomer van maken, op het kinderdagverblijf en natuurlijk ook op de buitenschoolse opvang. De peutergroepen zien we na de vakantie weer terug.

Voor de bso is er dit jaar een avontuurlijk 'jungle'-vakantieprogramma samengesteld, met leuke workshops en activiteiten. Maar ook voor de thuisblijvers en de vakantiegangers (jong én oud) hebben we weer activiteiten op een rij gezet, zelfs voor in de auto. Daarnaast delen we de cijfers van ons klanttevredenheidsonderzoek met je. Je vindt het in ons online zomermagazine.

► Naar het online zomermagazine

Namens iedereen bij KION een hele fijne zomer gewenst!

Ruziemaken hoort er, tot op zekere hoogte, bij. Wij als ouders maken wel eens ruzie, onze kinderen maken wel eens ruzie met elkaar en onze kinderen maken wel eens ruzie met andere kinderen. Het is niet leuk, maar wel heel erg leerzaam. Want hoe kom je voor jezelf op en hoe kun je een ruzie oplossen? Maar ook dat je ruzie kan maken, boos op elkaar mag zijn, soms lelijke dingen tegen elkaar zegt en nog steeds van elkaar houdt. Dit leren ze door naar ons te kijken en naar hoe wij ruzies oplossen en goedmaken, maar ook door dit zelf te ervaren.
Het is dan ook goed om kinderen dit zelf te laten uitproberen in een ruzie. Te laten ontdekken hoe het op te lossen, voor jezelf op te komen etc. Zolang er niet gescholden wordt of fysiek geweld gebruikt wordt, moeten we ze zelf laten oefenen. Maar ohh, dat is soms ontzettend moeilijk…
Vorig weekend stonden we een weekend op de camping. Een heerlijk plekje onder de bomen met een klein speeltuintje midden op het veldje. Er werd geschommeld en er werden taartjes gebakken in de zandbak. Ook onze kinderen vermaakten zich hier prima.
Tot ik plots de leider van onze roedel (papa) snuivend in de deuropening van de caravan zag staan.
Ik begreep al snel wat er aan de hand was. Onze zoon van 3 en een ander jongetje dat net iets ouder was, konden het even niet zo goed met elkaar vinden. De een wilde schommelen en de ander wilde toch echt zijn fiets parkeren in de schaduw precies achter deze schommel. Dit maakte het schommelen onmogelijk en tja hoe los je dat dan op?
Ik legde een hand op de schouder van de verhitte papa die zijn zoon wilde redden uit deze situatie en samen bekeken we wat er gebeurde.

De jongens deelde wat boze blikken uit. De schommelaar probeerde toch te schommelen maar raakte de fiets, tot groot ongenoegen van diens eigenaar. De grote zus leverde ondertussen wat commentaar vanaf de schommel ernaast. De schommelaar bedacht een oplossing en verplaatste de fiets. De fietser die het daar niet mee eens was schoot snel op de schommel. Er volgde weer woorden en boze blikken.
De papa stond op een afstandje nog steeds op zijn lip te bijten en ook de mama vond het moeilijk haar zoon niet direct uit deze situatie te redden, maar toch hielden ze nog even vol.

Pas op het moment dat de schommelaar (die ondertussen met de fiets bezig was) alle orders van de fietser (die ondertussen de schommel had ingepikt) begon op te volgen grepen we in. Of beter gezegd, greep ik in. Dat leek me op dat moment de beste keuze aangezien de papa ondertussen echt boos was geworden.
Eenmaal samen met de jongens hebben we, ondanks dat ik op dat moment sowieso vond dat mijn zoon het “slachtoffer” was in deze situatie, besproken wat er was gebeurd. Beide kanten zijn belicht, ieder mocht zijn verhaal doen. Er is begrip getoond voor beide standpunten en samen zochten we naar een oplossing. De fiets werd verplaatst naar een ander plekje in de schaduw. Oké oké, ik moet toegeven dat de fietser het hier niet perse helemaal mee eens was. Maar hey de één kan schommelen, de ander heeft zijn fiets in de schaduw staan… klaar.
Oh, wat willen we onze kinderen graag beschermen voor onrecht, ruzie, vervelende situaties… en nog een heleboel meer. Maar ze moeten ook de kans krijgen zelf te oefenen.
We kunnen er namelijk helaas niet altijd bij zijn om ze te beschermen.
Side note: de papa wilde na 2 dagen de fietser nog steeds op zijn kop in de prullenbak zetten.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (7), zoon (3) en baby in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.