In het kader van De week van de opvoeding met dit jaar het thema Vertel eens… een blog vanuit de ogen van een papa. Vriend van Suus blogt en vader in een gezin met 3 jonge kinderen.
Vertel eens…Frank!

"Kom jongens, we gaan!", (1) roep ik vanuit de gang. We gaan namelijk op avontuur. Vandaag ben ik alleen met onze drie kinderen. Handen tekort, een beetje chaos en niemand werkt mee. Zo’n dag is het vandaag.
"Kom jongens, we gaan!", (2) roep ik nog maar een keer. Misschien praat ik te zacht, zitten hun oren verstopt of zijn ze al vertrokken. Ik krijg in ieder geval geen reactie.
Ik open de deur naar de woonkamer en zeg: "Kom jongens, we gaan," (3) maar zie dat de oudste is gaan knutselen, de middelste zit te gaapstelen voor de televisie en onze babydreumes trekt nog even de kast met pannen leeg. Oke, ‘Kom jongens we gaan dus nog even niet.’

Maar had ik niet al lang aangekondigd dat we op avontuur gingen? En was net niet nog iedereen daar superblij mee? En zouden jullie niet je laarzen aan gaan trekken? En had ik net niet de kamer helemaal opgeruimd voor vertrek, zodat mama in een opgeruimd huis thuis zou komen? Dat laatste is sowieso het geval niet meer. Mama komt straks thuis in een woning, die net als Villa Volta, drie keer om zijn as in de rondte is gedraaid. Maar goed, dat leg ik later wel uit aan mama. Ik schrijf wel een briefje dat zij het niet hoeft op te ruimen. Ik raak toch wel lichtelijk geirriteerd van dit tafereel, maar voel ook dat dit aan mij kan liggen. Ik puf mijn geïrriteerdheid weg, pak de kinderen bij elkaar en begin gewoon weer opnieuw. Jij doet dit, jij doet dat en ik doe de babydreumes.

Klaar voor de start: "Kom jongens, we gaan."(4) Iedereen werkt mee, laarzen aan, jassen aan, huissleutels worden in mijn hand gedrukt, lichten worden uit gedaan, wat een top team. Binnen no-time zijn we klaar voor vertrek.
"Kom jongens, we gaan, hoera." (5) De oudste twee rennen naar de auto, ik pak de rugzak en babydreumes… en… POEP. Een luier vol poep. Serieus nu? Natuurlijk! "Kom jongens, we gaan nog even niet, wacht maar in de auto ik moet even een luier verschonen. Dit duurt niet zo lang.” Dacht ik. Zij poept toch niet zo veel. Behalve, en ik verdenk haar van enige expresheid, dit keer. Diaree tot aan haar nek. Wie weet gaan we vandaag ooit nog weg. Het duurt dus even wat langer voordat ik met een schoon kind weer bij de auto sta.

"Kom jongens, we gaan nu echt." (6). Ik kijk naar de achterbank en zie niks. Geen kinderen. Ik mis de twee kinderen die, toen ik mijn handen vol poep had, in mijn gedachte keurig op de achterbank waren gaan zitten en daar op mij zaten te wachten. Was ik dan zo lang weg geweest? Misschien wel. Op zich geen paniek, want ze lopen nooit weg, dus ze zijn vast ergens.
Ik roep de straat in: "Kom jongens, we gaan." (7). De middelste komt meteen uit een struik met een natte broek, van de oudste geen reactie. Ik hoor dat zij zich heeft verstopt en dat ik moet gaan zoeken.

Ik leer elke keer weer dat wat ik belangrijk vind, inpakken en wegwezen, niet altijd of zelfs altijd niet, voor de kinderen geldt. En ze doen het niet expres ze gaan gewoon heerlijk op in hun impulsen. En ja die impulsen passen niet altijd in mijn plan. Maar hoe belangrijk was mijn plan? Gaat er iets heel ergs gebeuren als we te laat in de uiterwaarden zijn? Nee, eigenlijk niet. Dus ik speel het spel even mee. Zet de andere twee in de auto en zoek de oudste. Eindelijk! We zijn onderweg.
Ik ben al bekaf en zeg nog een keer zachtjes "Kom jongens, we gaan," (8) en moet daar in mijzelf een beetje om lachen.

Ik ben Frank, de vriend van Suus blogt. Ik beleef het dagelijkse ouderschap als een raadsel en tegelijk iets fantastisch. Ik doe mijn best en dat werkt soms best goed. :)

Het leven met kinderen zit vol met mijlpalen. Mijlpalen in de ontwikkeling van je kind, maar ook mijlpalen in het leven van je kind. De een groot en aanwezig, de ander klein en soms zelfs niet direct zichtbaar. Vooral dat eerste levensjaar zit ik met mijn neus op zelfs de kleinste mijlpalen. Het fascineert me, vind het geweldig om te zien. Eerste keer ergens gericht naar kijken, eerste keer lachen, eerste keer handjes ontdekken, eerste keer de klank ‘oooo’ of ‘rrrr’, eerste keer rollen, eerste keer kruipen, eerste keer zwaaien… en al dat oefenen om het voor elkaar te krijgen. Wat een uithoudingsvermogen.

Naarmate het kleine zusje hier groter groeide werden ook sommige mijlpalen meer zichtbaar voor de rest van het gezin. Vooral de motorische mijlpalen zoals kruipen, zwaaien, staan.
De afgelopen maanden valt het me op dat we deze mijlpalen echt samen met haar vieren. En ik besef me dat ik dit ontzettend mooi vind.
Bij een van haar eerste keren kruipen zaten grote broer en zus naast haar om haar aan te moedigen. Bij de eerste keer staan waren we er allemaal bij om voor haar te klappen. Met een grote glimlach liet ze nog eens zien. De volgende dag stond ze elke keer als ze ging staan te klappen en te juichen, want dat hoort bij staan toch? Staan is echt leuk!

En toen was het afgelopen weekend weer zover. In de speeltuin op de camping. Mijn vriend beklom met grote broer en zus een hoog klimtoestel. Ik speelde met onze dancing queen onder een speeltoestel dat muziek maakt. Ik zat op de grond, zij hield me vast en danste er op los. En toen uit het niets stapte ze er vandoor. Mijn hoofd snapte pas na 4 stappen wat er gebeurde. Ik hoorde mezelf fluisteren: Ze loopt…. En uit een impuls schoot ik omhoog en begon mijn vriend, die nu het hoogste punt van het klimtoestel had bereikt, te roepen. Een keer hij hoorde me niet, nog eens en nog eens. JA, we hadden contact! Hard roep ik “ZE LOOPT!”. Ik zag een glimlach op zijn gezicht verschijnen en blij gooide hij zijn vuisten in de lucht. Maar zijn lach veranderde direct in een boze blik; oeps, tijdens het juichen raakte hij met zijn vuisten vol het dakje van het klimtoestel. Sorry, mijn schuld haha. Ik had ook kunnen wachten tot ze beneden waren. De weg naar beneden werd direct ingezet.
Eenmaal beneden werd de kleine meid omringd door broer, zus, papa en mama. Allemaal even trots.
Wat een heerlijk en rijk gevoel, om zo samen de mijlpalen in het leven te vieren.

Het maakt dat ik bewust meer mijlpalen samen wil vieren. Dat hoeft niet met een feestje en ook niet altijd met gejuich. Soms is het alleen door het te benoemen. Door een knuffel en een kus. Door samen trots te zijn.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (7 en 1) en zoon (3) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Ik heb de start van mijn kinderen op het kinderdagverblijf altijd moeilijk gevonden. Eigenlijk had ik verwacht dat het makkelijker zou worden en dat ik de derde zonder blikken of blozen weg zou brengen. Helaas was dit niet zo. Misschien werd het bij elk kind zelfs wel moeilijker. Mijn kinderen hadden hier overigens geen last van. Die keken me de eerste dagen bij het brengen verbaasd aan…Uhm wat is dit? Wat gaan we doen? Maar na een paar dagen verscheen er bij elk brengmoment weer een flinke glimlach bij het zien van de pedagogisch medewerker.

Ik miste ze de eerste dagen vooral, moest veel aan ze denken en hoopte dat alles goed ging.
Was ik bang dat er niet goed voor mijn baby’s zou worden gezorgd? Nee absoluut niet.
Ik weet namelijk dat ze er met liefde voor zorgen dat mijn baby, en nu ook mijn peuter, happy is. Dat ze weten wat mijn kind nodig heeft, waar het gelukkig van wordt, waar het verdrietig van wordt. Dat ze met zorg en aandacht zorgen voor het kostbaarste dat ik “bezit” (bezit, dat is een beetje een naar woord voor een kind, maar goed).

En niet alleen die van mij, ook de kinderen van al die andere ouders. Deze pedagogisch medewerkers zijn dagelijks aan het zorgen voor het kostbaarste wat wij ons als ouders kunnen voorstellen. Zij weten van al deze kinderen wat ze nodig hebben. Ze denken na hoe ze het de kinderen nog aangenamer kunnen maken. Ze overleggen dit met ons ouders. Geven ons tips, adviezen, ze denken met ons mee. Staan op voor een kind als ze zich zorgen maken. Proberen zelf steeds weer bij te leren, zodat zij het werk als pedagogisch medewerker steeds beter af kunnen stemmen op de behoefte van de kinderen. En dat dus voor al die kinderen die ’s ochtends met een brede glimlach, of een dikke traan worden gebracht. En dan te bedenken dat ik hier met 3 kinderen zelfs wel eens een fruithap vergeet…

De werkdruk is hoog, er zijn dagen dat ze de benen onder hun lijf uit lopen om te zorgen dat alle kinderen gelukkig zijn. Dat ze niet alleen goed verzorgd en gevoed zijn, maar ook nog heerlijk hebben kunnen spelen en uitdagende activiteiten hebben kunnen ondernemen. Ze worden gelukkig van gelukkige kinderen. Soms balen ze, omdat ze door de drukte op sommige dagen het gevoel hebben te kort te schieten. Dat gevoel kennen we als ouders geloof ik maar al te goed en dat is niet fijn.

Wat ben ik blij met de grote rol die ze spelen in het leven van mijn kinderen. Het dansje dat mijn peuter doet wanneer ik hem vertel dat hij de volgende dag naar het ”Basenastrid” (hoe hij het noemt) gaat. Mijn baby (ja deze blijft voor altijd mijn baby) plots zegt: “Waabeje?” (waar ben je?).
Nooit meer bekerongelukjes aan tafel, omdat je beker echt boven je bord moet. En natuurlijk de grote glimlach bij het ophalen.

Donderdag is het weer zover, de jaarlijkse dag van de pedagogisch medewerker. Helaas kunnen we ze geen ontbijtje op bed brengen, geen dagje vrij geven. Maar wat kunnen we als ouders wel doen? We kunnen ze laten merken dat we zien hoe hard ze werken, ze laten voelen hoe blij wij en onze kinderen met ze zijn. Dus, wat doe jij donderdag 16 september?

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (7 en 1) en zoon (3) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

De gemeenten en Dar gaan samen met ons voor minder restafval, door te starten met het gescheiden inzamelen van luiers. In de gemeente Beuningen en de gemeente Berg en Dal begon Dar hier in juli mee. Vanaf 1 september start de afvalinzamelaar ook een pilot bij elf kinderdagverblijven in de gemeente Nijmegen, waaronder bij zes KION-locaties: Klimop, De Berenboot, Spoenk, ’t Grut, Triade en De Groene Wereld.

Deze kinderdagverblijven en hun klanten kunnen vanaf nu gebruikmaken van de luierinzameling. Daar zijn speciale zakken voor nodig, die ouders kosteloos bij hun kinderdagverblijf kunnen ophalen. Volle luierzakken kunnen ingeleverd worden in de luiercontainer op het terrein van het kinderdagverblijf. Vooralsnog betreft het een proef: de gescheiden luierinzameling is (nog) niet voor alle inwoners beschikbaar. De gemeente Nijmegen en Dar hopen dit in de toekomst verder uit te breiden.

Van de vieze luiers worden nieuwe producten gemaakt, zoals autobumpers en plastic straatmeubels. Ook wordt er energie uit gewonnen. Meer informatie over de gescheiden luierinzameling lees je op de website van Dar: dar.nl/luiers.

Foto: Dar