Per 1 januari heeft KION kinderopvang een nieuwe voorzitter Raad van Bestuur: Esther Lamers. Zij volgt Bart van der Cammen op, die tot het einde van dit jaar aanblijft als interim voorzitter.

Esther Lamers brengt jarenlange bestuurlijke ervaring mee en is goed bekend met de omgeving waarin KION actief is. Op dit moment is zij directeur bestuurder van Woonwaarts, een woningcorporatie in Nijmegen, Beuningen en Druten. Daarnaast maakt zij zich, als lid van de Raad van Toezicht van een onderwijsgroep voor speciaal onderwijs, sterk voor de ontwikkeling van kinderen. Eerder deed zij dat ook als bestuurslid van Stichting Kansrijk, een fonds dat zich inzet voor kansengelijkheid voor jongeren, en als lid van de Raad van Toezicht voor een regionale koepelorganisatie voor primair onderwijs.

KION heeft een eenhoofdig bestuur; als voorzitter van de Raad van Bestuur wordt Esther Lamers ondersteund door een directieteam. De Raad van Toezicht, directie en alle collega’s bij KION zien uit naar een plezierige en vruchtbare samenwerking met de nieuwe bestuurder.

Als kind heb ik vreselijk verlangd naar het hebben van een broer of zus en eigenlijk vind ik het soms nog steeds stom dat ik dit nooit heb kunnen ervaren.

Ik geniet dan ook extra van de band die mijn kinderen met elkaar delen. Zo mooi om te zien hoe ze bij elkaar horen. Elkaar missen, knuffelen en kussen. Hoe de een de ander volgt in een nieuwe of spannende situatie en hoe ze dan het volgende moment elkaar de koppen in kunnen slaan. Door het huis schreeuwen dat het niet eerlijk is. Dat hij haar heeft geknepen en dat zij hem heeft geschopt. Top!

Het is een bijzondere connectie waarin wordt gevochten, bijgelegd, vergeven en ontzettend wordt geliefd. Waarin de eerlijkheidsstrijd (Jaaaa dat is niet eerlijkkkkk!!!) dagelijks gestreden wordt. Waarin elkaar ontzettend op de huid zitten uit verlangen naar aandacht, in welke vorm dan ook, een vereiste lijkt te zijn. Een relatie waar ik soms onzeker van word. Want ik heb dit zelf nooit ervaren. Hoe zorg ik er voor dat ze een goede band hebben en houden met z’n drietjes? Is het normaal dat ik de woonkamer nog niet kan verlaten of er alweer geschreeuwd wordt? En waarom is altijd alles oneerlijk? En… waarom laten jullie elkaar niet gewoon even met rust????

Hoe ouder ze worden hoe echter deze broer en zussen relatie zichtbaar wordt in al zijn facetten. Waar mijn zoon eerder het kleine schattige broertje was (deze rol heeft de jongste nu). Is hij nu een jongen met meningen, ideeën en streken. Dit betekent dat ze het niet altijd met elkaar eens zijn, niet altijd dezelfde ideeën delen en niet altijd dezelfde behoefte hebben. En dus geregeld met elkaar in conflict raken en elkaar soms zelfs in de haren vliegen. Best lastig, want hoe los je dat op als je 4 of 8 jaar bent? De vaardigheden om met conflicten om te gaan is niet iets waar ze mee geboren worden. Dit zullen ze moeten leren.

En laat het nou net zo zijn dat je broer of zus de perfecte persoon is om deze sociale vaardigheden op een veilige manier te oefenen. Je broertje of zusje houdt namelijk toch wel van je ook al maak je ruzie. Terwijl een vriendje of vriendinnetje best eens de benen zou kunnen nemen.

Met je broer of zus kun je leren om een ruzie uit te lokken, het op te lossen en voor jezelf op te komen. Je leert om te delen, te wachten op elkaar en om te gaan met jaloezie. Je leert als kind op een fijne manier om te gaan met anderen. Zo leer je bijvoorbeeld dat het beter werkt om iets netjes te vragen dan om iets af te pakken en snel weg te rennen. Behalve als je aandacht wilt, dan werkt optie 2 beter. Het recept voor een portie “negatieve” aandacht.

Mocht je je afvragen waarom onze kleinste wat minder voor komt in dit verhaal. Zij is op dit moment nog het kleine en schattige zusje. Die net zo hard oefenen met eerder genoemde sociale vaardigheden en er geregeld flink op los kan meppen. Dat vinden de anderen nu nog grappig en ze krijgt dan ook vooral veel kusjes en knuffels. Ik zet mezelf schrap voor het moment dat ook zij een grotere zus wordt.

Ik vind het een prachtige en bijzondere band. Soms lastig en onstuimig, maar altijd verbonden. Een band om te koesteren als je het mij vraagt. Fijne broer en zus dag allemaal!

𝘚𝘶𝘶𝘴 𝘚𝘢𝘴 𝘸𝘰𝘰𝘯𝘵 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥, 𝘥𝘰𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘴 (8 𝘦𝘯 2) 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘰𝘯 (4) 𝘪𝘯 𝘕𝘪𝘫𝘮𝘦𝘨𝘦𝘯. 𝘡𝘦 𝘪𝘴 𝘴𝘵𝘢𝘧𝘮𝘦𝘥𝘦𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘳 𝘱𝘦𝘥𝘢𝘨𝘰𝘨𝘪𝘦𝘬 𝘦𝘯 𝘣𝘭𝘰𝘨𝘨𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘫 𝘒𝘐𝘖𝘕 𝘦𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘬 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘪𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 (𝘷𝘰𝘰𝘳𝘢𝘭 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯) 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯.

‘Beter een goede buur dan een verre vriend.’ En daar ben ik het in dit drukke leven met jonge kinderen helemaal mee eens. Al zal ik niet ontkennen dat ik het met de uitspraken ‘Je moet er geluk mee hebben!’ of ‘Nou, je zal er maar naast wonen.’ ook eens ben. Want oh wat kan er toch een boel ellende ontstaan wanneer je problemen hebt met je buren. Ja, uiteindelijk kom je gewoon per toeval naast elkaar wonen. Je kiest elkaar (meestal) niet uit. Je weet vaak niet van te voren of het gaat klikken. Gelukkig kan ik daar niet over meepraten. Wij hebben een heleboel, hele fijne buren in onze straat.

Ja oké, in mijn studententijd was er wat gedoe met de buren. Nu ik ‘volwassen’ ben realiseer ik me dat zij vooral last hadden van ons studentenhuis… waardoor wij weer last hadden van hen… een gezin met jonge kinderen die waarschijnlijk moe en gefrustreerd waren van al onze herrie. Bij deze sorry 😊

Voor ik kinderen kreeg waren buren gewoon mensen die naast me woonden. We begroeten elkaar en af en toe werd er een praatje gemaakt. Maar nu we een gezin hebben met jonge kinderen voelt dat toch echt anders. Nu zijn ze de redders in nood wanneer je er ’s ochtends achter komt dat je geen brood meer in huis hebt, wanneer je een zak warme frietjes op tafel zet, de koelkast opentrekt en erachter komt dat je geen mayonaise meer hebt, wanneer je plots even oppas nodig hebt, de babyfoon even kunt droppen of wanneer je gewoon zin hebt om te kletsen.

En natuurlijk niet te vergeten, de kinderen die zo makkelijk bij elkaar binnenlopen, vriendschappen sluiten, samen spelen en dan weer even niet.
Het kan allemaal als je zo dicht bij elkaar in de buurt woont. Ik woon in een straat met veel jonge mensen met en zonder kinderen. Vooral de jonge gezinnen zitten allemaal een soort van in hetzelfde schuitje. Als we ’s ochtends onze voordeuren openen, onze kinderen op de fiets of in de auto hijsen, dan is een blik al genoeg.

”It takes a village to raise a child”… die village is er helaas allang niet meer. En natuurlijk hebben we niet met alle buren hetzelfde contact, maar toch het idee dat je een klein dorpje om je heen hebt van mensen waar je aan kunt bellen, die bij jou aan kunnen bellen. Dat is een fijn gevoel.

Ik herinner me dat ik als kind veel speelde met de kinderen in de straat op het pleintje achter onze huizen. We maakten plezier, we maakten ruzie, we haalden kattenkwaad uit. We maakten herinneringen en dat is wat ik mijn kinderen ook gun. Herinneringen maken in je straat, in je buurt. Ik vind het genieten als we met een aantal ouders in de straat bedenken een Halloweentocht te organiseren door de straat en daar dan alle andere buren ook bij betrekken. Of met Pasen samen eieren te zoeken in het gangetje achter onze huizen. Tijdens de lockdown maakten we het op Koningsdag gezellig met vlaggetjes en spelletjes voor de kinderen.

Mijn vriend en ik fantaseren wel eens over een boerderijtje ergens in de middle of nowhere. Lekker alle ruimte, een paar dieren en natuurlijk een flinke schuur om in te klussen. Maar ik moet heel eerlijk zeggen, tot nu toe kan ik de buren zo dichtbij nog niet missen.

Zaterdag 24 september is het burendag. Zwaai deze dag eens extra naar je buren, bedank ze voor het zijn van een fijne buur, leg eindelijk dat conflict over dat tuinhekje bij of stop een kaartje in de bus bij die buurman of buurvrouw die je eigenlijk nooit ziet. Misschien kan hij of zij juist wel een goede buur gebruiken.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (8 en 2) en zoon (4) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

De dag van de pedagogisch medewerker. Traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer een stukje op deze dag. Omdat we in de drukte van onze gezinnen, ons werk, de ochtend spits, de avondspit met extra honger en gewoon het alledaagse soms vergeten stil te staan.

Dus bij deze een moment om even stil te staan bij de jongens en meiden, de mannen en vrouwen die met liefde zorgen dat onze kinderen happy zijn.

Deze pedagogisch medewerkers zijn dagelijks aan het zorgen voor het kostbaarste wat wij ons als ouders kunnen voorstellen. Zij weten van al deze kinderen wat ze nodig hebben. Ze denken na hoe ze het de kinderen nog aangenamer kunnen maken. Ze overleggen dit met ons als ouder. Geven ons tips, adviezen, ze denken met ons mee. Staan op voor een kind als ze zich zorgen maken. Proberen zelf steeds weer bij te leren, zodat zij het werk als pedagogisch medewerker steeds beter af kunnen stemmen op de behoefte van de kinderen. En dat dus voor al die kinderen die ’s ochtends met een brede glimlach, of een dikke traan worden gebracht. En dan te bedenken dat ik hier thuis met 3 kinderen zelf wel eens een schone luier vergeet…

De werkdruk is hoog, er zijn dagen dat ze de benen onder hun lijf uit lopen om te zorgen dat alle kinderen gelukkig zijn. Dat ze niet alleen goed verzorgd en gevoed zijn, maar ook nog heerlijk hebben kunnen spelen en uitdagende activiteiten hebben kunnen ondernemen. Ze worden gelukkig van gelukkige kinderen. Soms balen ze, omdat ze door de drukte op sommige dagen het gevoel hebben te kort te schieten. Dat gevoel kennen we als ouders geloof ik maar al te goed en dat is niet fijn.

Wat ben ik blij met de grote rol die ze spelen in het leven van mijn kinderen. De liedjes die mijn dochter voor haar popje zingt. De verbazing op haar gezicht wanneer ze erachter komt dat ik deze liedjes ook ken. Het enthousiasme dat ontstaat wanneer we voorbij het kinderdagverblijf rijden. Ook bij de kleuter die al een tijdje naar school gaat, zijn de fijne herinneringen aan deze plek groot. En nu leert hij nieuwe dingen proeven… de held, dat doet hij thuis niet hoor… ’Mama, wist je dat ik die witte kaas ook lekker vind!’ En gaat hij met zijn schoolvriendjes op boeven pad op de bso. Zo waardevol!

Vandaag is het dus de jaarlijkse dag van de pedagogisch medewerker. Helaas kunnen we ze geen ontbijtje op bed brengen, geen dagje vrij geven. We kunnen ze wel laten merken dat we zien hoe hard ze werken, ze laten voelen hoe blij wij en onze kinderen met ze zijn.

Dus, bedank jij de pedagogisch medewerkers vandaag ook nog even extra?!

𝘚𝘶𝘶𝘴 𝘚𝘢𝘴 𝘸𝘰𝘰𝘯𝘵 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥, 𝘥𝘰𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘴 (8 𝘦𝘯 2) 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘰𝘯 (4) 𝘪𝘯 𝘕𝘪𝘫𝘮𝘦𝘨𝘦𝘯. 𝘡𝘦 𝘪𝘴 𝘴𝘵𝘢𝘧𝘮𝘦𝘥𝘦𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘳 𝘱𝘦𝘥𝘢𝘨𝘰𝘨𝘪𝘦𝘬 𝘦𝘯 𝘣𝘭𝘰𝘨𝘨𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘫 𝘒𝘐𝘖𝘕 𝘦𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘬 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘪𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 (𝘷𝘰𝘰𝘳𝘢𝘭 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯) 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯.