16 april 2018

Een peuter die vliegensvlug een kleuter wordt, dat is even slikken. Ik had er even niet bij stil gestaan dat daar een pakketje bij komt waar ik aan zou moeten wennen. Een van de dingen in het pakket 'je-kind-gaat-naar-school' is het schoolplein. 

De eerste dag dat ik mijn dochter naar school bracht had ik totaal geen oog voor andere kinderen en hun ouders. Toen ik thuiskwam kreeg ik de vraag “En zitten er leuke kinderen bij haar in de klas?” Uhm tja, dat weet ik eigenlijk niet. Ik was zo gefocust op mijn eigen kind, dat ik niet eens een poging heb gedaan om te zien wat er om ons heen gebeurde. Een dag later haalde ik haar voor de eerste keer alleen op. Dit keer niet aan het hek geplakt maar gewoon beheerst netjes en 'geduldig' net als de rest van de ouders. Er hangt een stilte die nieuw is voor mij, stilte voor de storm, stilte van geduldig wachtende ouders. Dit is best een gek gevoel. Ineens ben ik me heel bewust van mijn aanwezigheid op het schoolplein. Voorzichtig kijk ik om me heen. Er hebben zich groepjes gevormd van verschillende soorten moeders. De vaders staan alleen, in tweetallen of sluiten zich aan bij een groepje moeders. Ze lijken elkaar allemaal goed te kennen. Gebeurt dat vanzelf, wonen ze bij elkaar in de straat of zijn ze enkel schoolplein-vrienden? Terwijl ik ze bekijk vraag ik me af bij welk clubje ik hoor. Om te beginnen zou het fijn zijn als ik wist welke ouders er bij de kinderen uit de klas van mijn dochter horen. Ik nam me voor goed te kijken welke kinderen er bij welke ouders horen. Wauw, wat kan ik mijn aandacht slecht verdelen! Op het moment dat mijn dochter de hoek om komt, heb ik weer enkel en alleen oog voor haar. Binnen geen tijd heeft iedereen het plein verlaten en ben ik niets wijzer geworden.

De dagen daarna ben ik het type dat alleen en altijd op dezelfde plek op het schoolplein staat te wachten. Geen probleem, er zijn er meer zoals ik. Hier en daar deel ik een voorzichtige glimlach met ouders waarvan ik denk dat hun kind in dezelfde klas zit. Mijn nog niet genezen zwangerschapsbrein kan ook gewoon nog niet onthouden wie er bij wie hoort. Al snel maak ik korte praatjes met een aantal nieuwe moeders. We delen immers hetzelfde leed en dat verbindt ons. Ik kom er langzaam achter dat het verstandig is na het brengmoment niet meteen weg te stuiven. Dit blijkt het moment dat je een praatje kan maken met een ouder die ook niet weggestoven is. Een korte klets terwijl je samen het schoolplein af loopt. Geheime tip: sluit je bij het ophalen ook weer aan bij deze ouder! In mijn geval ging haar kind die dag naar de bso, helaas.

Op internet lees ik over de verschillende soorten 'schoolplein-moeders'. Over vaders wordt niet gesproken. Zou de nuchtere man hier misschien niet zo bij stil staan, hier niet zo mee bezig zijn en hier niet zo moeilijk over doen? Zou dit meer een vrouwending zijn? Misschien… ik, als vrouw en moeder, schrijf hier immers ook over. 

Benieuwd naar welke moeders je tegen kunt komen op het schoolplein? Op love2bemama hebben ze de moeders verdeeld in tien verschillende types http://www.love2bemama.com/2015/07/09/welk-groepje-schoolpleinmoeders-hoor/

10 april 2018

In de nieuwe wijk De Grote Boel in Nijmegen-Noord wordt hard gewerkt aan kindcentrum De Uitdaging. Hierin komt onder andere een basisschool, een kinderdagverblijf en een buitenschoolse opvang. Op 16 april 2018 opent het kinderdagverblijf al een eerste groep in het gebouw van Jump. Zodra de nieuwbouw klaar is, verhuist deze groep naar het kersverse gebouw in De Grote Boel.

Hoewel de bouw van het nieuwe kindcentrum in de Grote Boel nog niet is begonnen, start vanaf 16 april KION kinderdagverblijf De Uitdaging met een groep bij kindercentrum Jump op Griftdijk 91. Kinderen van nul tot vier jaar zijn welkom op maandag, dinsdag en donderdag.

Bij kinderdagverblijf De Uitdaging is veel persoonlijke aandacht met oog voor de ontwikkeling. Het pedagogisch handelen is geïnspireerd op de visie van Emmi Pikler. Deze kinderarts stelde dat kinderen zich het beste ontwikkelen als ze dit op hun eigen tempo kunnen doen en hier ook alle vrijheid in krijgen. De pedagogisch medewerkers werken ook met het programma Uk & Puk waarmee peuters een goede start op de basisschool krijgen.

9 april 2018

Het ene moment zitten ze nog de hele dag op je lip en dan ineens is het stil. Mijn dochter heeft haar eerste schooldag achter de rug. Sterker nog, ze heeft de eerste twee weken er al op zitten. De vraag “Hoe lang moet ik nou nog naar school?” is al gesteld. Ja meid, ik zou zeggen 'voor altijd' want dat is waarschijnlijk hoe het voor jou voelt. Mijn peuter is officieel een kleuter!

De avond voor haar eerste schooldag stapte ik mijn bed in met het gevoel de volgende dag een superbelangrijk sollicitatiegesprek te hebben. De spanning gierde door mijn lijf. Het was geen sollicitatiegesprek maar wel… de eerste schooldag van mijn dochter. Jeetje, vind ik dit nu echt zo spannend? Ik weet dat ze zich gaat redden en dat ze er helemaal klaar voor is, maar toch maakt het me gespannen en emotioneel. Maar ben ík er eigenlijk wel klaar voor? Ik stuur mijn kleine meisje de grote wereld in. Het proces van loslaten is begonnen.

Om 8 uur ’s ochtends staan we klaar om te vertrekken. Mijn dochter heeft er zin in, ze is ontzettend trots. Ze heeft er op moeten wachten maar nu staat ze klaar met een tasje gevuld met een bakje fruit en een beker drinken. Samen met een rustige papa en een mama die een poging doet rust uit te stralen, vertrekt ze naar school. Bij aankomst is het plein nog leeg, er is nog niemand te zien. Ik strik nog snel haar veters. Als het plein zich heeft gevuld met ouders en kinderen gaat de bel. We sluiten ons aan bij de rij papa’s, mama’s en kleuters die zich richting de kleuterklassen begeven. Mijn dochter vol zelfvertrouwen. En ik? Ik loop naast haar en pak haar hand. In dat kleine moment zijn de rollen omgedraaid. Niet zij, maar ik heb het nodig haar hand vast te houden. We lopen de klas binnen, groeten de juf en zoeken haar stoel. Naast de juf! Gelukkig! De blik in haar ogen als ze gaat zitten is zo gespannen en dapper. We knuffelen haar even, het tijd om te vertrekken. Dag lieve meid, veel plezier. Druk zwaaiend verlaten we het lokaal, een meisje met een strak gezicht achterlatend. Die ochtend voel ik me gek. Wat is het stil en kaal in huis..., wat een gek idee dat mijn kleine meisje vanaf nu gewoon iedere doordeweekse dag op school zal zitten.

Om 12.00 uur staan we aan het hek geplakt. We konden niet wachten haar te zien. “Zou ze het leuk gehad hebben?”, “Komt ze met een blij gezicht naar buiten?”. En ja hoor! Zo trots als een pauw komt ze het hoekje om, met een glimlach van oor tot oor! En ik? Ik ontplof bijna van trots! Ik denk niet dat ik eerder zo trots ben geweest. Wauw… ze heeft haar eerste schooldag overleefd… en hoe!

De dagen daarna vond ik lotgenoten op het schoolplein. Andere moeders van net begonnen kleuters. We spraken over hoe spannend wij de eerste dag vonden, hoe onze kleuters het vinden en waar we tegenaan lopen. Plotseling onrustige nachten, weer bedplassen, drama tijdens het avondeten. Allemaal symptomen die passen bij de eerste vermoeiende weken op school. Gelukkig ben ik niet gek en vinden andere ouders het net zo spannend en bijzonder.

En nu, twee weken later. Heb ik ineens een echte kleuter in huis. Ze gaat nog makkelijker zelf aan het spelen, verzamelt wat ze nodig heeft en bedenkt nieuwe dingen. Ook het opruimen van de spullen die ze gebruikt heeft is een minder groot drama. En haar taalgebruik, nieuwe woorden, nieuwe zinnen… ik zit soms met open mond te luisteren naar mijn grote kleine kleuterdochter.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

3 april 2018

Tussen negen en twaalf jaar zet de prepuberteit zich in. Er verandert dan veel in het lichaam van je kind maar aan de buitenkant is hier nog (bijna) niets van te zien. De andere hormonen die nu aangemaakt worden, zorgen voor grote veranderingen. Dit zie je vaak als eerste door een flinke groeispurt. Maar deze hormonen hebben ook invloed op de gevoelens van je kind. De emoties worden uitvergroot maar doordat de hormoonspiegel erg schommelt, verplaatst het 'vergrootglas' zich steeds. Het ene moment is je kind blij maar het volgende moment boos. Je kind is nog geen puber, maar wel bijna.

Ontwikkelen eigen identiteit

Je kind krijgt steeds meer behoefte aan zelfstandigheid, een eigen mening, eigen verantwoordelijkheden en privacy. Door dit soort verantwoordelijkheden te geven kan hij zijn zelfvertrouwen versterken. Je kind zal steeds kritischer kijken naar de regels die jij als ouder stelt. En zich gaan schamen voor de manier waarop jij je als ouder gedraagt. Hij gaat zich steeds meer spiegelen aan zijn leeftijdsgenootjes. Dit zal je zien in kleding, taalgebruik en gedrag. De normen en gewoonten van vriend(inn)en worden steeds belangrijker en zullen uiteindelijk in de puberteit vaak belangrijker worden dan die van jou als ouder.

Emotionele instabiliteit

Al deze veranderingen kunnen ervoor zorgen dat je kind emotioneel instabiel is. Sommige kinderen voelen zich daardoor erg onzeker. Dit kan invloed hebben op het zelfbeeld van je kind en het gevoel van eigenwaarde. Het is belangrijk dat je hem of haar extra aandacht geeft in deze periode. Ook al kun je je kind in deze fase misschien soms wel achter het behang plakken.

  • Help je kind een positief en realistisch zelfbeeld behouden;
  • Help hem of haar omgaan met de gevoelens die horen bij deze fase;
  • Bied je kind een luisterend oor maar probeer je niet overal mee te bemoeien;
  • Geef je kind ruimte om zijn eigen weg te vinden en eigen ervaringen op te doen;
  • Laat hem of haar weten dat je er altijd bent als hij of zij ergens over wil praten of als er iets misgaat.

Wil je een inkijkje in het leven van een prepuber? Kijk dan op dit videokanaal http://bit.ly/prepuber.

Pubergedrag, en nu?

Pubergedrag, en nu?

Het duurt nog even maar na de prepuber wordt jouw kind heus een puber. Dan weer humeurig, dan weer giechelig, risico’s zoeken, hun ouders van zich af duwen, allemaal normaal pubergedrag. Vergeet niet dat je puber je ondertussen hard nodig heeft. Het blad Oudersvannu heeft een aantal handige tips voor het omgaan met pubergedrag op een rijtje gezet.

  1. Altijd te laat thuis
  2. Pubers hebben er een handje van om de tijd te vergeten. Je kunt de klok erop gelijkzetten dat ze later thuiskomen dan afgesproken. ‘Vroeger’ kon je als puber nog aankomen met het excuus dat je geen horloge had maar iedereen heeft nu natuurlijk een mobiel. Kortom: je kind weet hoe laat het is én kan dus even bellen om te laten weten waar hij blijft.
  3. Ik háát je! 
    Ze haten je waarschijnlijk niet echt, ook al komt het vanuit hun tenen als ze het tegen je zeggen. En wees voorbereid: er zijn er die het héél vaak roepen. Dat komt door de gierende hormonen. Maar diep in zijn hart kan je puber niet zonder je (zie punt 8). Hou dat maar in gedachten als je je uit het lood geslagen voelt. Hoe je contact houdt met je puberende kind? Deze tips kunnen je houvast geven.
  4. Maar iedereen heeft het/mag het/doet het!
    Roept die van jou ook vaak: Het is zó oneerlijk!? Soms kan je puber je behoorlijk aan het twijfelen brengen maar het is niet waar dat iedereen alles al heeft, mag of doet. Neem gerust contact op met ouders van vrienden en vriendinnen die volgens jouw puber al van alles hebben, mogen en doen, voordat je eventueel toegeeft. 
  5. Ooit zul je zelf zo’n kind hebben!
    Hebben je ouders dat tegen jou gezegd toen jij je zelf als een onmogelijke puber gedroeg? Maar wat ze je niet verteld hebben, is dat het nog honderd keer erger kan dan hoe jij was. 
  6. Nee is ja!
    Als jij zegt dat iets niet mag, doet je puber het misschien toch op het moment dat jij je omdraait. Elke keer weer. Probeer je niet om álles druk te maken, maar zeg er alleen iets van als het echt heel belangrijk is. Zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels: choose your battles, kies je gevecht.
  7. Je begrijpt er ook niks van!
    Jawel hoor, eigenlijk begrijp je er alles van. Sterker nog, dat verwijt wordt al generaties lang onterecht naar het hoofd van ouders gesmeten. En je antwoord blijft nog steeds ‘nee’.
  8. Even lenen?
    Sommige pubers zeggen alles stom te vinden aan je, maar toch verdwijnen er dingen uit je kast of je make-up tas. Misschien mag jouw dochter best een en ander lenen maar dan kan ze het eerst vragen en ook terugleggen na gebruik – in dezelfde conditie. Hetzelfde geldt natuurlijk voor jongens als ze dingen lenen. 
  9. Ze kunnen echt niet zonder je!
    Het is misschien moeilijk te geloven maar ze kunnen echt niet zonder je (zie punt 2). Sommige ouders voelen zich een wandelende portemonnee of chauffeur maar waarschijnlijk waarderen ze alles wat je voor ze doet. Of bijna alles. Verwacht alleen niet per se een bedankje.
  10. Rommelkont...
    Niet alleen in het puberbrein is het een chaotische bedoening, ook in hun kamer ontploft nogal eens een (kleding)bom. Sokken, sportshirts, jassen, boeken, schoolspullen, er slingert van alles rond. Maak er niet elke dag een probleem van. Jij hoeft er tenslotte niet te slapen maar een vaste dag in de week even (samen) opruimen?
  11. Humor :-)
    Met humor kom je vaak ver, zeker als er weer eens wordt gedreigd: "Ik loop weg. Ik háát jullie. Jullie zijn zo oneerlijk!" Als je er een grap van maakt – ‘Zal ik je helpen je koffer inpakken’ – zal je hoogstens wat gemopper terugkrijgen omdat je opstandige puber zich niet serieus genomen voelt en kun je er samen om lachen.

Loesje puberteit 2

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten