15 oktober 2018

Handen wassen, iets dat je van kinds af aan leert. Op school, van je ouders... op verschillende plekken en in verschillende situaties word je herinnerd aan het feit dat je je handen moet wassen.
Als kind was ik een flinke duimer, ik greep elke situatie aan om even mijn duim in mijn mond te steken. Duimen met een duim die net een bezoekje heeft gebracht aan de winkel, de speeltuin of nou ja überhaupt buitenshuis, moest éérst gewassen worden. Als kind vond ik dit serieuze onzin, maar prima als ik dan weer mocht duimen, waste ik netjes mijn handen. Als mijn moeder het even niet in de gaten had, dan waste ik ze stiekem niet.

Toen ik ouder werd, kwam ik erachter dat ik met vlag en wimpel was geslaagd voor de ‘handenwas-scholing’ van mijn moeder. Als student waste ik netjes meerdere malen per dag mijn handen en was me ervan bewust wanneer ik wel of geen schone handen had. Geshockeerd was ik dan ook toen ik erachter kwam dat mijn vriend nagenoeg nooit zijn handen waste op een dag. Niet voor het koken en zelfs als we ’s avonds in bed lagen had hij zijn handen niet gewassen! Inmiddels wast hij netjes zijn handen voor het koken en voor het naar bed gaan... over al die andere keren wil ik het niet hebben! Dat negeer ik gewoon. Nog steeds moet hij een beetje lachen als ik bezorgd vraag: “Heb je je handen wel gewassen?” ‘Ja liefje, geen zorgen, ik heb mijn handen gewassen.’

Niet alleen mijn vriend, maar ook mijn dochter staat hier onder het handenwas-regime. Zij is namelijk ook een duimelot. Ze is al zo ver in haar ‘scholing’ dat ze me tegenwoordig vraagt: “Mama, mag ik duimen?” Voor kinderen is handen wassen soms echt gedoe. Iets dat volwassen belangrijk vinden, maar jij als kind totaal niet. Vanaf het moment dat ze het een beetje kon, liet ik haar zelf haar handen wassen. Soms is ze moe en valt het handen wassen haar zwaar. Huilend zonder tranen roept ze dan: “Ik wil geen handen wassen!” of “Jij moet mij helpen!” En soms is handen wassen een feest. Dan wordt er flink met de zeep gepompt, smeert ze de wasbak in en ben ik getuige van een heus waterballet. Een keer eindigde ze zelfs met haar billen in de wasbak. Prima, lekker spelen, met een grote handdoek is alles zo weer droog.

Onze kleine man is zijn ‘scholing’ net gestart. Vanaf het moment dat hij echt overal rondkruipt (in de tuin, in het park, in de winkel), was ik zijn handen met een washandje en zeep. Vooral voor het slapen gaan. Hij is geen duimer en heel eerlijk... ik betrap mezelf tijdens het typen op het feit dat ik deze zaak bij hem misschien wel wat minder serieus neem... Hmm bijzonder.

Nu klinkt het misschien alsof ik iemand ben die het liefst de hele dag haar handen wast. Maar dat is niet waar. Wel vind ik het belangrijk om handen te wassen voor het eten, na de wc, na het buitenspelen en voor het slapen gaan. Goed wassen, ‘ook je duimen’, met zeep. Niet té vaak en niet met desinfecterende middelen, zodat de goede bacteriën niet kapot gaan (heb ik ooit gelezen). Eigenlijk precies zoals overal voorgeschreven. En heerst er griep of diarree, dan wassen we onze handen echt wel een keertje extra!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (9 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

8 oktober 2018

Terwijl ik mij, voor iets totaal nutteloos, op het internet bevind (dit gebeurt wel eens), kom ik erachter dat het woensdag 10 oktober de Dag van de duurzaamheid is. Duurzaamheid… dit zet me aan het denken. Heel bewust ben ik er om heel eerlijk te zijn niet mee bezig, althans dat denk ik. Ik geloof dat dit een combinatie is van té druk, té lui en té veel gedoe. Maar is duurzaam leven eigenlijk wel zo’n gedoe en ben ik hier niet stiekem al best een beetje mee bezig?

Ik ga op zoek naar de definitie van duurzaamheid:
'De aarde zo gebruiken dat de toekomstige generaties er ook nog plezier van kunnen hebben. Bij duurzaamheid kan de aarde ook op langere termijn het totaal van onze consumptie dragen. In een duurzame wereld zijn mens, milieu en economie in evenwicht, zodat we de planeet niet uitputten.' Ik moet er even over nadenken maar kom erachter dat ook wij best ons steentje bijdragen.

  • Wij scheiden netjes ons afval. Door dit te doen, zien we ook hoe belachelijk veel plastic er in die doorzichtige vuilniszak verdwijnt. Één keer koken en er gaan zo vier plastic verpakkingen in, belachelijk! Ik merk dat ik het best lastig vind om hier tijdens het boodschappen doen rekening mee te houden. Veel producten zitten in plastic... waarom? Gelukkig is er sinds kort een supermarkt met speciale herbruikbare verpakkingen voor groente, fruit en vleeswaren. Top!
  • We shoppen al tijden met een canvas shopper. We hebben er standaard een in de auto en een in de fietstas. Zo vergeten we hem niet. En vergeten we hem toch? Dan gaan de boodschappen onder in de kinderwagen of op de arm mee naar de auto of fiets. Een van ons vindt dat altijd gedoe maar gelukkig is de ander dan streng ;)
  • Eten weggooien, ook zoiets. Dit gebeurde bij ons regelmatig. Nu maken we boodschappenbriefjes, doen we bewuster boodschappen, vriezen we eten in en maken we soms creatieve maaltijden met dat wat we nog in de koelkast hebben.
  • 'Licht uit op de gang!’ Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. Met de paplepel dus. In ons huis zijn de lampen uit daar waar licht niet nodig is. Ditzelfde geldt voor de verwarming. De verwarming gaat pas aan als we het echt koud krijgen binnen. ‘s Nachts gaat deze altijd uit of laag. En op de slaapkamers staat hij nooit aan, ook niet bij de kinderen. Dikke pyjama’s en slaapzakken. Ze slapen heerlijk met die frisse lucht aan hun snoetjes, wij trouwens ook.
  • Als we ze niet gebruiken gaan alle opladers uit de stopcontacten. Buiten het feit dat ik bang ben voor brand door die dingen, vreten ze ook nog een boel stroom... zonde! Ow, vergeet de tv die op stand-by staat niet helemaal uit te zetten.
  • We laten vaak ‘s nachts de wasmachine en de vaatwasser draaien. Ook nog eens goedkoper omdat we daltarief hebben en je hoeft niet te wachten tot het klaar is. 's Morgens kan je dan direct de was lekker buiten hangen om te drogen.

  • Onze tweede auto is er sinds kort uit. We kwamen er achter dat we deze eigenlijk totaal niet nodig hadden. Lekker op de fiets, bespaart ons geld en is goed voor het milieu. ‘Lekker op de fiets’, mijn jongere ‘ik’ moet nu vreselijk hard lachen. Maar echt, de laatste tijd kan ik daar echt van genieten.
  • Eigenlijk eten we ook helemaal niet zo gek veel vlees. Ook het minder eten van vlees, bijvoorbeeld een dag in de week niet, draagt al bij aan een duurzamer bestaan.
  • Ow, en onze lunch gaat mee in herbruikbare bakjes of herbruikbare boterhamzakjes. Ze zien er leuk uit, zijn praktisch en het scheelt een heleboel plastic afval.
  • We hebben een NEE/NEE sticker op de voordeur. Oké, ik heb geprotesteerd. Lekker op de bank met een kopje thee en een mega stapel folders... heerlijk. Maar ook ontzettend veel oud papier. Nu kijk ik folders via een app. Iets minder knus, maar ook praktisch en duurzaam.
  • ‘Kraan dicht tijdens het tandenpoetsen!’ Nog zo eentje met de paplepel. Met een beetje geluk horen mijn kinderen als ze 30 zijn geweest, mij dit ook nog zeggen.

Als ik er zo naar kijk, zijn we al best goed bezig! En dit zonder enige moeite. Dit is toch het minste wat we met z’n allen kunnen doen. Ik ga nadenken over wat ik nog meer kan doen om bewust beter te zorgen voor de wereld waar mijn kinderen en kleinkinderen ook nog van moeten kunnen genieten. Jullie ook?

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (9 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

1 oktober 2018

Zelf heb ik nooit een broer of een zus gehad, wat ik stiekem, tot de dag van vandaag, best jammer vind. Ik heb lang bij mijn moeder gelobbyd voor een broertje of zusje. Ze maakte ooit een opmerking over adopteren. Er was hoop! Helaas snapte ik toen nog niet dat volwassenen soms uitspraken doen die in de realiteit nooit echt gaan gebeuren. Als troost ‘adopteerde’ mijn moeder een jongetje bij een organisatie waar je met brieven, cadeautjes en geld een kind in het buitenland steunt. Gepresenteerd onder de kerstboom, met de tekst “Heb je toch een beetje een broertje.” Serieus? Top!

Ik zag mijn vrienden en vriendinnen met hun broers en zussen en vond dit zo bijzonder. Een ander kind in je gezin dat bij je hoort, dat is toch gaaf! Ja, je hoort het goed. Ik heb dit als kind tot in de puntjes verheerlijkt. Stiekem weet ik ook wel dat de relatie tussen broers en zussen ook heel pittig kan zijn, zowel voor een kind als een volwassenen.

Tijdens mijn tweede zwangerschap vond ik het feit dat mijn dochter een broertje zou krijgen ook echt geweldig. Zij vond dit idee helemaal niet zo geweldig, want ‘een broertje?’. Wat een teleurstelling! Ze wilde ‘een zusje, dat is een meisje!’ Gelukkig was deze teleurstelling van korte duur en wachtten we samen in spanning op zijn komst.

Mijn verlangen naar het broer en zus gebeuren werd vanaf het eerste moment beloond.
Er is een echte verbinding tussen die twee. Ik kan daar serieus de hele dag naar kijken. Hoe hij helemaal begint te spartelen als hij haar ziet, hoe zij hem kust, knuffelt, aait, met hem rond sjouwt, hem corrigeert als hij ergens aan zit. Oké, hij heeft er gewoon een tweede moeder bij. Gelukkig geniet hij daar tot nu toe nog van.

Zo schattig als ze nu nog samen zijn, zo ontzettend gaan ze elkaar straks misschien in de haren vliegen. Er zullen momenten komen dat ze elkaar minder interessant vinden, om elkaar daarna hopelijk weer opnieuw te vinden. Hoe de band tussen deze twee zich zal ontwikkelen, weet ik niet. Wel weet ik dat het hebben van een broer of zus bijdraagt aan hoe jij je als persoon ontwikkelt. Ook weet ik dat het met elkaar vergelijken en labelen (lees: het boefje en de rustige) van broers en zussen voor negatieve gevoelens en stress kan zorgen.

Mijn kinderen. Tegenstanders, medestanders die elkaar waarschuwen, behoeden en samen een front vormen, vriendschappen sluiten, ruzie maken en deze vervolgens weer op lossen, thuis elkaar de kop in slaan en op school voor elkaar opkomen. Broer en zus!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (9 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

27 september 2018

Na een enthousiaste toespraak van burgemeester Bruls, is op 22 september het nieuwe gebouw van brede school Brakkenstein officieel geopend. Eddy Brunekreeft, bestuurder van KION, en Lucienne van den Brand, bestuurder van Stichting Sint Jozefscholen boden gezamenlijk een vlag aan tijdens de feestelijke opening. Het gebouw was de hele dag open voor bezoek van geinteresseerden. Basisschool Brakkenstein deelt het gebouw met het kinderdagverblijf en de buitenschoolse opvang van KION. Hierdoor is deze locatie een vertrouwde plek voor kinderen en kennen ze al veel gezichten wanneer ze naar de basisschool gaan. Dit maakt de overgang een stuk makkelijker. 

Het kinderdagverblijf heeft kleine groepen waarin veel persoonlijke aandacht is voor elk kind. Door het gebruik van natuurlijke materialen en rustige kleuren, hangt er een prettige sfeer. De pedagogisch medewerkers stimuleren de kinderen om op avontuur te gaan op hun eigen tempo. 

Bij bso Brakkenstein hebben de kinderen na schooltijd alle ruimte om met hun vrienden te spelen, zich terug te trekken met een boek of mee te doen aan de activiteiten die zijn opgezet. De kinderen zitten bij hun leeftijdsgenootjes en het programma is aangepast op de ontwikkeling die hoort bij hun leeftijd.

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten