Ik heb twee ontzettend lieve kinderen. Echt, ik ben me zeer bewust van het feit dat ik eigenlijk niet mag klagen. Mijn dochter luistert eigenlijk heel goed, eet goed, slaapt meestal goed, is blij en gezond. Mijn zoon slaapt ‘s nachts redelijk door en is eigenlijk het grootste deel van de dag heel erg vrolijk. Maar toch… soms… zou ik ze wel voor heel even achter het behang willen plakken.

Ik weet het even niet meer

Toen mijn dochter een baby was kon ze soms ontzettend huilen. Ik probeerde dan van alles om haar tevreden te krijgen en dan plots voelde ik dat het klaar was. Dat ik klaar was. Of beter gezegd dat ik er klaar méé was. Stop met huilen! Wat wil je nou? Ik legde haar dan huilend in haar bedje, verliet haar kamer en plofte op de rand van mijn bed. Ik voelde me dan zo boos en wanhopig. Met tranen in mijn ogen dacht ik dan “Zoek het maar even uit meisje, ik weet het ook niet meer". Direct gevolgd door “Oh nee, mijn kleintje, sorry, wat erg!”. Dan stoof ik terug om haar snel weer dicht tegen me aan te drukken. Vanaf dat moment begreep ik pas waarom er in het boek 'Oei ik groei' staat dat het normaal is dat je je boos of soms zelf agressief voelt. Er staat dat zulke gevoelens niet abnormaal of gevaarlijk zijn… het ernaar handelen natuurlijk wel. Voordat ik kinderen kreeg kon ik me dit gevoel niet voorstellen en vond ik het bijzonder dat het in dit boek zo benoemd werd.

Er zijn van die dagen

Maar er zijn van die dagen dat ik gewoon zo ontzettend moe ben dat ik het gewoon even niet meer weet. Ik raak gefrustreerd, boos en ben soms echt wel eens onredelijk. Direct gevolgd door een mega schuldgevoel, knuffels, kusjes en oprechte excuses. Het is een geruststellend idee dat andere ouders ook wel eens hun geduld verliezen. Dat we allemaal wel eens op onze kinderen mopperen of zonder dat we het willen plots onze stem verheffen. Gewoon omdat we even helemaal overlopen, gefrustreerd raken en uit onze slof schieten.
Soms moeten we ook gewoon even een klein beetje mopperen. Maar volgens mij kennen we allemaal het verschil tussen gewoon een beetje mopperen en uit je vel springen. Dat uit je vel springen begint namelijk in je tenen te borrelen en komt dan via je oren naar buiten. Mopperen vanuit frustratie, boosheid en wanhoop. Dat waar niemand beter van wordt, vooral onze kinderen niet.

Gevoel benoemen

Al vanaf heel jong benoem ik bij mijn dochter mijn gevoel. Verdriet, boosheid, vermoeidheid en honger (ja dat laatste is bij ons beiden ook een emotionele uiting). Het is een gevoelig meisje, ze ziet het aan me als er iets is. Ze vindt het prettig en weet dat het niet aan haar gedrag ligt. Mama is gewoon een beetje moe of ik voel me vandaag een beetje verdrietig.
Mogelijk kan ze hierdoor ook goed haar eigen emoties benoemen. Door het benoemen van mijn emotie spring ik ook niet zo snel uit mijn vel. Ik benoem het en dat geeft al lucht.

Vorige week nog…

Ik zit aan alleen aan tafel met twee huilende kinderen. Ik voel vanuit mijn tenen dat het me te veel wordt en met een iets verheven stem (nog niet boos) zeg ik “Oh, mama wordt bijna boos. Jullie huilen allebei!” Terwijl ik het zeg, kijk ik in de betraande ogen van mijn dochter en ik zie het. Ik zie haar…het enige wat ik hoeft te doen is haar vastpakken. Ik sla mijn armen om haar heen en druk een kus op haar hoofd. Ze snikt nog even en dan is het klaar… We zijn allebei moe van de dag.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten