Soms vraag ik het me af…Van wie zijn mijn borsten eigenlijk? Zijn ze van mij of zijn ze van mijn zoon? Misschien is dit wel het gevoel van een borstvoedende moeder.
Voordat mijn dochter, 4 jaar geleden, geboren werd vond ik eigenlijk dat iedere moeder gewoon borstvoeding moest geven. Toen het eenmaal zover was en ik zelf aan deze klus begon, kwam ik hier op terug. Jeejtje, dit is best heftig! Dat kleine meisje had me voortdurend nodig. Ik was moe, emotioneel en het deed gewoon ook echt pijn. Het tepelhoedje heeft me er de eerste week doorheen geholpen. De 4 maanden die daarop volgden, heb ik mijn dochter volledig met de borst gevoed. Inclusief gestuntel met een doek in openbare gelegenheden. Met mooie momenten als: iemand die je lang niet gezien hebt loopt langs, je maakt een praatje, je dochter laat je borst los, op datzelfde moment kiest de doek ervoor je schouder af te glijden en daar zit je dan met een blote borst… "Ow hoi, lang niet gezien…" FIJN! Ik nam het allemaal voor lief tot een maand of 4, toen waren we er beiden klaar mee. De laatste keer, dat moment dat je bewust je baby voor de laatste keer gaat voeden, wilde ze niet meer. Au, ik wilde je wel graag nog wat afscheidsslokjes geven, maar jij lijkt dit minder erg te vinden dan ik.

Nu met mijn zoon ben ik zonder twijfel weer begonnen met borstvoeding. Dit liep direct als een trein. Hij wist hoe het moest en ik had geen pijn. Gelukkig, want ik liep weer tegen dezelfde dingen aan. Een baby die je voortdurend nodig heeft en een mama die gewoon doodmoe is. Niemand die het voor je over kan nemen. Ik snap ontzettend goed dat er vrouwen zijn die er helemaal klaar mee zijn. Soms moet je kiezen voor je eigen gezondheid. Een gefrustreerde en oververmoeide mama is voor niemand goed.
Maar ja, dat kiezen voor jezelf, das nog wel een dingetje. Toen ik deze keer begon was ik al blij dat het lukte. Ik riep: “Jah, ik weet niet hoelang ik ga voeden. Ik kijk wel hoe het loopt.” Maar ik zag even niet helemaal aankomen dat daar ook nog een emmer aan moeder-emotie bij zou komen. Toen ik namelijk de magische grens van 4 maanden, zo lang heb ik mijn dochter gevoed, gepasseerd was, veranderde er iets.

Weet je wat, ik moet zeker doorgaan tot 6 maanden! Sterker nog ik moet na de 6 maanden ook nog doorgaan. Overal staat namelijk dat dit zowel voor mij als mijn zoon grote gezondheidsvoordelen heeft. En ja hoor daar zit ik dan. Moe en hongerig van alle energie die ik verlies door de melkproductie, gedoe met kolven op het werk (en dan de helft van je kolfset vergeten), timen van kolven en voeden… tjonge wat een georganiseer. Het verbaast me dat ik zoveel druk leg op het feit dat ik hem zo lang mogelijk moet voeden. Alsof ik anders niet goed voor hem zorg. Flesvoeding is prima en ik zou nooit iets vinden van een moeder die geen borstvoeding geeft of ermee stopt. Maar waarom ben ik dan wel zo streng voor mezelf en werp ik dodelijke blikken naar mijn vriend als hij zegt: “Misschien moet je gewoon stoppen?” 

Nee, ik ben nu nog niet klaar om te stoppen. Ik voel het aan alles. Ik vind het nog veel te fijn om mijn kleine ventje zo dicht bij me te hebben en deze momenten samen met hem te delen. Zo heerlijk en bijzonder! Ik neem het gestuntel op mijn werk, het plannen van kolven, de vermoeidheid en de honger nog even voor lief. Wanneer ik zal stoppen? Ik heb geen idee. Komt het moment dat het klaar is vanzelf? Ik weet het niet. We zullen het zien, voor nu is het goed. En als ik morgen weer even moet huilen omdat ik het ingewikkeld vind, dan is dat ook oké.