Gelukkig vergeet je veel dingen na een tijdje weer, zoals de letterlijke pijn van de bevalling, hoe zwaar de eerste weken waren en hoe ontzettend moe je was minimaal het eerste jaar.
Je weet het wel, maar de letterlijke herinnering, het gevoel, dat vervaagt.
We wisten dus echt wel dat het vermoeiend zou worden, maar pfff, ik was het gevoel even vergeten. Als student denk je dat je moe bent, van studeren, feesten en weinig slapen. Daarna in je werkende leven, zonder kinderen, denk je ook dat je moe bent. Tjonge, weinig geslapen, druk op het werk en dan ook nog die verjaardag dit weekend. Maar niets van dat staat in verhouding tot hoe moe je bent als je jonge kinderen hebt. Misschien ook omdat het voelt als een oneindige moeheid van zeker een jaar. En die moeheid voel jij niet alleen. Nee nee, je wederhelft voelt hem ook. De vlieger van gedeeld leed gaat helaas in deze niet altijd op. De wedstrijd ‘wie-is-er-t-meest-moe’, ligt op de loer. En eigenlijk is dat niet eens een discussie waard, want…ik ben sowieso het meest moe…dus! Deze wedstrijd loopt parallel aan de ‘wie-doet-er-het-meest’- en de ‘wie-verdient-de-meeste-rust’-competitie. Zo vermoeiend!
De vermoeidheid zorgt bij mij voor momenten die de zilveren ratel voor het ouderschap niet verdienen. Zo val ik geregeld in slaap op de bank als mijn dochter aan de salontafel zit te knutselen. Ergens tussen slaap en wakker beantwoord ik haar vragen, erg gevaarlijk. Na een tijdje schrik ik wakker van een meisje dat boven me hangt en zegt: “Mama, je bent aan het slapen!” Af en toe maakt ze er misbruik van en zegt ze later: “Ik mocht heel lang filmpjes kijken, want mama was in slaap gevallen.” Ook mijn zoon moet er aan geloven. Die ligt ’s ochtends vaak al een hele tijd wakker in zijn bedje voor zijn vermoeide moeder hem hoort kletsen en ontwaakt uit haar diepe slaap. Soms kijk ik hem dan na een uur alweer naar bed, omdat ik zit te knikkebollen en zo graag zelf ook even wil liggen.

Als de kinderen ’s avonds in bed liggen, ga ik soms even op de bank ‘zitten’ nog voor we gaan puinruimen in huis. Ik val dan direct in zo’n diepe slaap dat als ik wakker word mijn vriend het hele huis heeft opgeruimd (best handig), of ik ineens alleen ben omdat ik de aai en de kus niet gevoeld heb toen hij vertrok voor een afspraak. Je zou zeggen ’s avonds lekker vroeg naar bed!’ Maar nee joh, dan heb ik eindelijk even tijd voor mezelf, en leef ik na de dip van 21.00 uur weer een beetje op. Ik ben jaloers op ochtendmensen, die ’s avonds lekker om half negen in bed duiken en ’s ochtend genieten van de ochtend.
Ik ga over alle zaken die ik vergeet of hoe traag ik tegenwoordig van begrip kan zijn maar niet beginnen, haha. Er komt een moment dat we weer wat minder moe worden. En tot die tijd lachen we erom en nemen we het zoals het is.