Bij het krijgen van kinderen opent zich een nieuwe dimensie aan trots. Natuurlijk was ik voordat ik kinderen kreeg ook trots, maar ik wist toen niet dat dit pas de beginfase van trots zou zijn. Nu ik kinderen heb ben ik trots, zo trots als een pauw, apetrots. Zó trots dat ik ervan overloop en soms zelfs lijk te ontploffen. Eigenlijk startte voor mij deze vloedgolf aan trots nog voor de geboorte. Twintig weken echo en alles goed: flink gegroeid knap kind! Na de geboorte nam de eerste maanden mijn gevoel van trots soms zorgwekkende vormen aan. Een hikje, een niesje, een kreuntje, ik vond alles te gek. Om nog maar niet te spreken over hoe trots ik was op de eerste enorme poepluier. Voelen we als ouders deze trots niet allemaal? Mijn vriend kan er in ieder geval ook wat van. Het is een mooi samenspel waarin we op momenten samen super trots zijn, maar elkaar ook af kunnen wisselen. "Ow kijk Suus, kijk wat hij doet! Nou dit is toch bijna kruipen!".  "Ja lieverd, hij trekt inderdaad bijna een knietje onder zijn lijf.Dat deed hij gisteren ook." Waarop we het volgende moment weer samen staan te juichen om een plotseling doorgekomen eerste tand. Trekkend aan de mond van onze zoon omdat we dit wonder echt moeten vastleggen.

Het gaat niet over en wordt tot nu toe ook absoluut niet minder, misschien wordt het zelfs wel steeds erger. Mijn dochter die ineens kan fietsen, als ze staat te dansen bij de animatie op de camping, als ze heel dapper zelf iets gaat vragen aan iemand die ze niet kent, als ze plotseling iets heel netjes uitknipt, de wijze dingen die ze zegt, als ze gewoon kind staat te zijn. Ik bewonder de dingen die ze doet, de meid die ze is en ik ben ow zo trots.

Ik hoor vaak dat als we als ouders deze trots te veel naar onze kinderen uitspreken, dit niet goed voor ze is. Dat ze het gevoel krijgen te moeten presteren om onze trots te ontvangen of denken dat alles wat zij doen toch wel goed is. Misschien is dit niet helemaal onterecht maar denk eens aan hoe fijn het is om te voelen dat er iemand ontzettend trots op je is. Hoeveel zelfvertrouwen en kracht dit je kan geven om ook weer nieuwe dingen te proberen. Vaak is de trots die ik uitspreek niet eens gerelateerd aan een prestatie. Maar veel vaker nog geniet ik van mijn enorme trots voor haar in stilte 'Wauw, dit is mijn kind...ongelofelijk wat gaaf en bijzonder!’

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten