Een jaar geleden werd mijn dochter gestoken door een mug terwijl ze in onze tent op de wc zat. Deze mug kwam rustig aanvliegen, landde op haar arm en ging daar onder luid gegil van mijn dochter een druppeltje bloed zitten drinken. Ze zat erbij, keek ernaar en raakte totaal in paniek. Het deed geen pijn, maar het feit dat die mug haar daar zomaar kwam prikken en zij zich totaal hulpeloos voelde was voldoende voor het ontwikkelen van een mini-trauma. Alle wc-momenten die daarop volgenden waren samen met mij. En als ze ook maar iets zag vliegen, schoot ze al weg.

De winter heeft ons allemaal deze gebeurtenis doen vergeten. Tot het moment dat de lente kwam en het er toch op leek dat dit ’trauma‘ nog niet was verwerkt. Muggen, vliegen, bijen, wespen… een zoem was genoeg voor paniek. Het resultaat:

  • niet meer spelen in het huisje in de tuin, want dat staat tegen een heerlijk geurende jasmijn die onder luid gezoem wordt besnuffeld door alles dat vliegt.
  • gillen en wegkruipen omdat ze denkt dat er een bij in de woonkamer zit,
  • 's nachts soms tot wel 5 keer wakker worden omdat in haar donkere kamertje alles kan veranderen in iets dat vliegt of zoemt.

Was dit echt nog een overblijfsel van die traumatische muggensteek van vorig jaar of is dit gewoon een van de angsten die hoort bij het kind zijn? Ze is namelijk niet alleen. Een paar huizen verder klinkt geregeld het gehuil van een buurjongetje dat als de dood is voor deze vliegende vriendjes. En op mijn werk vertelt een collega thuis met hetzelfde probleem te zitten.

Onze kinderen zijn dus bang voor deze vliegende en zoemende monsters, maar wat doen we eraan? Met mijn dochter hebben we veel gepraat en gekeken naar de verschillende insecten. Een hommel gevangen en hem bekeken, met een vergrootglas gekeken naar een dode vlieg, vertelt over wat welk insect doet en waar dit goed voor is en natuurlijk al haar vragen hierover beantwoord. We hebben haar ook gesteund in haar angst, zo voerden we geregeld een muggencontrole of een bijencheck uit. Met dank aan Kinderen voor Kinderen die het nummer ‘Red de bij’ precies op tijd uitbrachten, om de bij in een beter daglicht te zetten.

En toen…plots…was het over. Soms zijn er nog flarden, maar het wordt steeds minder en de echte angst is er vanaf. Het was een van de vele angsten waar veel kinderen mee te maken krijgen en we hebben haar de handvatten gegeven om door deze angst heen te komen.

Lichtelijk overmoedig dacht ik laatst de angst die mijn zoon had voor een grote hond even op te lossen. Rustig samen bij de hond kijken en hem even aanraken. Oké, aanraken was een stap te ver. Het resultaat was hard gillen en grote babypaniek. Ja en dat heb ik dus niet een keer, maar wel drie keer geprobeerd… sorry ventje! Later voelde ik me een beetje schuldig. Vermijden van angst is niet goed, maar dwingen zeker ook niet.

Meer hierover? Dat lees je hier.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (7 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.