Oké, het is gedaan met de “rust”. Nu ons meneertje ineens kan kruipen, lijkt zich een hele nieuwe wereld te openen. Hij gaat op avontuur en is niet te stoppen. Hij kruipt, zit op zijn knieën, trekt zich op tot staan en zit o-ver-al aan. Wat een berg aan nieuwe vaardigheden, ik vind het wel wat. En hij? Hij is blij en neemt al deze vaardigheden mee op zijn ontdekkingsreis door de kamer. Mijn dochter deed dit als baby natuurlijk ook wel, maar dit is echt anders. Zou dit de ontdekkingstocht van een jongen zijn?

Er blijft geen stopcontact onaangeraakt, hij trekt de messen uit de vaatwasser als deze openstaat, het gootsteenkastje met de schoonmaakmiddelen is ontdekt, hij peutert de plintjes los en staan er schoenen in de kamer, dan gaan deze zeker in zijn mond. Hij trekt zich op aan het tafeltje van mijn dochters knutselhoekje en trekt alles waar hij bij kan er vanaf, met een blauwe mond van het potlood dat hij eerder vond. Onze lage salontafel is zijn domein. Hij kruipt erop, speelt met alles dat hij hierop vindt en heeft overzicht over de rest van de kamer. Prima, de bloemetjes en die schattige kaarsjes hebben al een ander onderkomen gekregen. En de grote plant? Die waar ik nou net zo trots op ben, die is favoriet. Ik snap het wel! Hij is met zijn flinke formaat, honderden blaadjes en heerlijk zwarte potgrond ook super aantrekkelijk.

De strijd in mij is begonnen. De manier waarop hij de blaadjes ontdekt, ernaar kijkt en ze aanraakt, hoe hij met zijn handje in de potgrond friemelt en kijkt naar de grote hand grond die hij eruit vist. Zo waardevol al deze ontdekkingen, hij leert en geniet hiervan. Maar ja, voortdurend blaadjes en grond in zijn mond, een leeggeplukte plant en overal potgrond in de kamer. Dat gaan we dus niet doen. Hij vindt van wel, wij vinden van niet. We proberen verschillende dingen. We zetten hem weg van de plant met het woord ‘nee’, we leiden hem af met ander speelgoed, we zetten hem weg van de plant zonder ‘nee’. Maar hij wil echt het allerliefst die plant. Logisch, hij snapt nog niets van de ‘nee’ en het feit dat we hem weghalen bij de plant, dat komt later. Hij vindt het vooral vervelend dat hij dat hele stuk weer terug moet kruipen.
Vandaag kwam ik thuis en stond de plant in de box. 1-0 voor de plant… of voor mijn zoon, het is maar net hoe je het bekijkt. Hoe houd ik hem én mijn huis heel?

Ik weet dat er nu mensen met oudere jongens met een glimlach zitten te lezen, terwijl ze denken “Ow wacht maar, dit is met zijn 8 maanden pas het begin!” I know en ik vind het ook prima. Ik vind zijn ontdekkingsreis heerlijk om te zien. Ik zie nu al dat hij anders naar de wereld kijkt dan dat mijn dochter doet.

Jongetje, als je een klein beetje groter bent, creëer ik een plek voor je waar je eindeloos kan rotzooien met zand, blaadjes, stokjes en steentjes. Tot die tijd friemel je soms maar stiekem even in de plant.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (8 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten