Oké, eerlijk is eerlijk. Mijn eerste reactie op deze vraag is meestal niet bepaald enthousiast. Er moet namelijk nog een was in de machine, de keuken is een zooi, ik wilde net even gaan stofzuigen, de was moet gevouwen, er moet ook voor een babybroertje gezorgd worden… en eigenlijk hè, heb ik er ook gewoon geen zin in. Ik drink liever even rustig een kopje thee, dan dat ik met jou vader en moedertje speel… #loedermoeder.
Dit zeg ik natuurlijk niet letterlijk tegen mijn 4-jarige dochter die met haar liefste stemmetje vraagt of ik met haar wil spelen. Meestal zeg ik: “Ja hoor, wat wil je doen?” om haar dan vervolgens maar de helft van mijn aandacht te geven. Ik weet niet wat erger is, nee zeggen of ja zeggen en er dan maar half bij zijn.


Maar waarom zou ik niet gewoon even met haar spelen? Levert dit voor haar en voor mij niet een heleboel op? En zijn al die huishoudelijke taken en dat kopje thee misschien wel gewoon veel minder belangrijk? Sinds haar broertje er is, vraagt ze me vaker of ik met haar wil spelen en dat is heel begrijpelijk. Soms wil je je mama gewoon voor jezelf en dan moet je haar ineens delen met een aandacht slurpende baby.
Toevallig kreeg ik rond dezelfde periode de tip om weer eens echt te spelen (met mijn dochter). Om even te ontspannen, contact te maken met het kind in mezelf en even de alledaagse verantwoordelijkheden los te laten.
Ik vind het vreselijk om vader en moedertje te spelen, dat toneelspel is niet echt mijn ding. Ik dacht na over wat we samen leuk zouden vinden. Er bleken genoeg dingen te zijn zoals, tekenen, kleuren, knutselen, spelletjes, dansen, zingen, lego, barbies etc. Keus genoeg. Vanaf dat moment ging ik BEWUST spelen met mijn dochter. Niet naast haar zitten terwijl zij zit te kleuren, maar echt samen dus allebei een kleurplaat.

Toen ik ‘s ochtends zei dat ze na school ook met mij kon spelen, werden haar ogen groot. “Gaan wij dan samen spelen? Oh, dat vind ik het allerleukst!” Een schot in de roos, voor haar en voor mij.
Ik heb die middag bewust alles gelaten voor wat het is. Haar broertje naar bed en wij hebben heerlijk in de tuin zitten kleuren. We deelden de stiften, kletsten over de kleuren en bewonderden elkaars kleurplaten. Wat een heerlijk moment waarop ik echt van mijn dochter heb genoten en zij van mij.


Vanaf dat moment neem ik de tijd om met haar te spelen. Dit hoeft geen uren te duren, maar wel even echt aandacht voor elkaar, zonder telefoon, tablet of televisie. Door echt met haar te spelen, maken we echt contact, ik versterk de band die ik met haar heb, kan haar dingen leren in samenspel die zij weer in kan zetten in spel met vriendjes en vriendinnetjes en voelen we ons beiden meer ontspannen en minder gefrustreerd. Zet al die volwassen smoesjes en je gêne aan de kant en dans, spring, klim, kleur… SPEEL!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (9 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.