Een paar dagen geleden besloten we dat het toch echt wel tijd werd dat er iets zou gebeuren met het kapsel van onze zoon. Met zijn 10 maanden kreeg hij al een aardig matje. Ik, de moeder die niet zo gecharmeerd is van jongetjes met te lang haar omdat hun moeders het niet aan kunnen deze mooie lokken te laten knippen, voel me geloof ik nu precies zo. Tevergeefs roep ik nog: “maar dit is toch schattig?! Nee, niet? Nee, inderdaad dat is het ook niet echt.”

Overigens ben ik behoorlijk hypocriet. Ik heb het eerste kappersbezoek van mijn dochter weten te rekken tot haar tweede jaar. Toen zat ik uiteindelijk met buikpijn bij de kapper en vroeg ik de kapster een krappe centimeter van mijn dochters haar af te knippen.

In mijn leven heb ik een heleboel verknipte kinderkapsel gezien. Allemaal van kinderen met ouders die dachten ow, dat doen we zelf wel even. En ik snap dat! Ik sta namelijk op het punt een van deze ouders te worden en onze zoon is heel dicht bij het hebben van een verknipt kapsel.

De laatste twijfels om zelf de schaar/tondeuse in zijn haar te zetten, worden weggenomen door een vriendin die vond dat dit met voldoende ‘How to cut my baby’s hair’-filmpjes op YouTube echt wel moest lukken. En ja hoor, 5 YouTube-filmpjes, gespetter in de wasbak (goeie tip, badje maken in de wasbak en zo knippen), 1 huilende baby, 10 keer zoemen van de tondeuse en 4 knipjes met de schaar verder heeft onze zoon een nieuw kapsel.
Tja... Het kapsel is niet vreselijk, maar ook niet helemaal succesvol (dit konden we verwachten). Misschien is het handig als we daar op een ander moment nog een keer wat aan doen.

Vandaag komen er, terwijl ik op mijn werk ben, plots allemaal foto’s binnen op mijn telefoon. Het zijn foto’s van mijn zoon op de schoot van zijn vader. Ze zitten bij de kapper....WAT? BIJ DE KAPPER?! EN IK MIS DIT? Van binnen ontstaat een lichte ‘maar ik wil dit niet missen’ paniek. Mijn vriend is zonder dat met mij te bespreken, zonder dat ik het weet voor de aller aller eerste keer met onze zoon naar de kapper!

Ik weet natuurlijk ook wel dat dit geen vreselijke situatie is en dat het fijn is dat onze zoon nu weer een nette coupe heeft, maar toch voel ik me boos. Ik wil dit soort dingen gewoon niet missen! De eerste keer kapper, de eerste keer zwemmen, de eerste keer... eigenlijk wil ik gewoon helemaal niets missen en vooral geen eerste keren!

Omdat ik me afvraag of ik afwijkend gedrag vertoon vraag ik verschillende vriendinnen hoe zij zich voelen als ze iets missen van hun kind.
Eigenlijk zeggen ze allemaal hetzelfde: “Het liefst mis ik helemaal niets en zou ik graag overal bovenop zitten.” En dan vooral bij het gevoelige kind, het kind waarvan we voelen dat we ze moeten steunen in nieuwe of spannende situaties. Het is beter los te laten bij het kind dat het alles prima aan lijkt te kunnen, niet zo snel van slag is of waar we ons minder zorgen om maken.
Een van de moeders zegt: “Ik zou het liefst overal bij willen zijn, maar ik weet ook dat dit niet kan.” En dat is voor veel van ons misschien ook wel precies wat het is. We willen niets missen, alles meemaken, samen met ze beleven, maar we kunnen inderdaad niet óveral bij zijn.
Het gevoel bekruipt me dat dit mogelijk echt een moederding is en vaders hier misschien op momenten zelfs wel een beetje last van kunnen hebben (mijn vriend zit hevig ‘ja’ te knikken).
Oké, misschien moeten we soms wat meer los kunnen laten (ik spreek voor mezelf)
Maar voor alle eerste keren sluit ik me aan bij de uitspraak van een vriendin:“Door het drukke leven word je soms al zo geleefd, waardoor je al zoveel mist. Die eerste keren zijn daardoor nog belangrijker.”
Ik wil ze dus gewoon niet missen, die eerste keren!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (10 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.