Als ik uit mijn werk kom, vliegt de voordeur al open: “Mama, mag ik op de tablet?” Ik reageer met: “Hoi mama, wat fijn dat je er weer bent!” Waarop dochterlief reageert met de vraag: “Mag het mama, mag het?” Top, mijn dochter is een tabletjunkie!
Drastisch inperken van de tablettijd was noodzakelijk, de eerste twee dagen zorgde dit voor gezeur en gehuil, maar daarna leek ze dat ding te zijn vergeten. Hiephoi!
Mijn zoon heeft nu met zijn 1 jaar zijn zinnen op mijn telefoon gezet. Als hij hem ziet, is hij er als de kippen bij. Hij drukt op de knopjes zodat mijn beeldscherm oplicht om vervolgens met zijn vingertje over het scherm te swipen. Nou jaaaa, van wie heeft hij dat toch? Jup, schuldig. Ik probeer de momenten dat ik op mijn telefoon kijk zoveel mogelijk te beperken tot momenten dat ik niet met hem bezig ben. Maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit niet altijd lukt. Vorig jaar schreef ik hier een stukje over, misschien nog maar eens teruglezen

Hoe ouder ze worden, des te groter wordt de rol van beeldschermen en het internet. Een tijd geleden op een verjaardag speelde mijn dochter met een aantal kinderen boven. Ze zijn nu 'groot' dus willen boven spelen, ik moet hier aan wennen. Toen ik even ging kijken of het allemaal goed ging, vond ik deze kinderen inclusief mijn dochter hangend boven een tablet. Ze keken YouTube-filmpjes. Ik kreeg hier een ontzettend naar gevoel bij. Een clubje jonge kinderen dat zich zonder enig toezicht op de grootste filmpjesdatabank van de wereld bevond. Ik herinnerde me direct een gesprek met een vriendin wiens dochter ongewild een bewerkt Peppa Big-filmpje keek, waarin het op zijn zachtst gezegd niet zo lekker af liep met dit kleine roze varkentje. Ze kwam hier terecht door te klikken van het ene naar het andere filmpje. Ik voelde dat ik mijn dochter wilde beschermen tegen het zien van filmpjes die niet voor haar bedoeld waren. Waar ze bang of verdrietig van zou worden. Gelukkig vonden, na overleg, meerdere ouders dat het niet verstandig was onze kinderen zelfstandig de YouTube-wereld te laten verkennen. We hebben de kinderen naar beneden gehaald en ze onder ons toezicht verder laten kijken. Nu vinden ze het nog gezellig dat papa of mama meekijkt, maar er komt een moment dat ze het internet op gaan zonder ons toezicht.

Het moment komt eraan dat ze mogelijk kennis gaan maken met filmpjes die ze liever niet hadden willen zien, social media, digitaal pesten, mensen die zich online voordoen als een ander etc.
We leren onze kinderen over het aangeven van grenzen, hoe je met een ander om gaat, we leren ze normen en waarden, we begeleiden ze in het ontdekken van de wereld. We voeden onze kinderen op zodat ze zichzelf staande kunnen houden in de echte wereld. Maar deze tijd vraagt ons hetzelfde te doen in de digitale wereld. Het vraagt om mediaopvoeding, zodat ze zich ook in deze wereld kunnen redden, ze weten wat ze er mee kunnen, maar ook weten wat de risico’s zijn. De normen en waarden van het internet. We besteden allemaal genoeg tijd binnen dit medium, maar echte mediaopvoeding hebben de meesten van ons als kind niet gehad. We kunnen dus wel een steuntje in de rug gebruiken als we onze kinderen hierin op willen voeden.

Neem eens een kijkje op Mediaopvoeding. Hier staat informatie (per leeftijdscategorie) die je hierbij kan helpen. Ook Veilig internetten kan je helpen de vragen die je hierover hebt te beantwoorden.