Werken, opvoeden, koken, boodschappen doen, wasjes draaien, de kinderen ophalen en wegbrengen, poetsen, verzinnen wat we gaan eten (pff, wat een crime)... het runnen van een huishouden is een hele klus. En als je dan tussendoor even tijd over hebt, dan moet je toch echt op bezoek bij die vriendin die je al een hele tijd niet hebt gezien. Eerlijk is eerlijk, er zijn momenten dat we vergeten meer dan alleen papa en mama te zijn. Het alledaagse leven is druk, dagen vliegen voorbij en 's avonds kruipen we moe ons bedje in. Misschien duik je gezellig samen onder de wol, maar de kans is groter dat een van de twee nog even zijn of haar favoriete programma af kijkt of nog wat werk afmaakt.

Wauw, hoe vervallen we zo makkelijk in het 'wij-zijn-papa-en-mama'-leven, waarin we elkaar zelfs als de kinderen er niet bij zijn “papa” en “mama” noemen. Ik klaag niet hoor. Als mijn vriend niet werkt, gaan we altijd braaf tegelijk naar bed, we knuffelen elkaar geregeld zonder aanleiding, zitten nog steeds lekker tegen elkaar aan op de bank en appen elkaar geregeld dat we aan elkaar denken. Maar toch komen we de laatste tijd, als we weer eens mopperen of loze discussies voeren, tot de conclusie dat we elkaar eigenlijk heel erg missen. Omdat we vaak weinig echte tijd hebben samen, we wisselen elkaar af met werk, zorgen voor de kinderen en sinds onze kleine bink heeft besloten om 5 uur 's morgens zijn dag te beginnen ook in slaap. Vet ongezellig! Maar we missen elkaar niet alleen in tijd. We missen elkaar ook in het zijn van vriend en vriendin (jup, hij heeft me nog niet gevraagd).
We verlangen ernaar om even niet te zorgen, organiseren, regelen, rennen en vliegen, maar gewoon echt tijd samen door te brengen. Af en toe gaan we een weekendje weg, ontzettend fijn, maar ook in het dagelijks leven zoeken we elkaar. Stiekem kunnen we dit vinden in de kleinste dingen. We moeten er alleen wel wat voor doen.

Een vriend vertelde ons laatst dat hij, zijn vrouw en zoon onderweg waren met de auto. Zoonlief viel achterin in slaap. Hèt moment om eens net toe doen alsof je helemaal met z’n tweetjes op de wereld bent. Helaas heeft zijn vrouw de hele weg naar haar telefoon gekeken en hebben ze geen woord gewisseld. Je denkt nu misschien ‘Nouuu, dat kan toch niet?!’ Ow ja, echt wel, let maar eens op hoe vaak jij naar je schermpje kijkt terwijl je ook samen hetzelfde televisieprogramma kon kijken of even had kunnen kletsen. Mijn vriend is in actie gekomen en zegt nu elke keer als hij mijn aandacht wil en ik naar mijn scherm kijk: "Liefje, zullen we lekker samen zijn?". Heel lief en soms heel irritant. Maar hij heeft gelijk en het helpt.
We vergeten zo snel dat we ons best moeten doen om vriend en vriendin te zijn en niet alleen papa en mama. Dat we moeten werken om verliefd op elkaar te blijven en dat dit niet altijd meteen weer lukt. Het is niet voor altijd weg omdat we nu toevallig volwassen zijn geworden, die tijd voorbij is, we al 15 jaar bij elkaar zijn of welke smoes dan ook.

We willen allemaal gezien en gehoord worden, we willen allemaal dat er iemand van ons houdt, kriebels in zijn of haar buik van ons krijgt en ons mist als we er niet zijn. Dus leg je telefoon eens wat vaker weg, duik 's avonds tegelijk onder de wol (ja, dan ga je wat eerder naar bed, omdat zij jou tijd niet redt), knuffel en kus elkaar zonder reden (dus niet alleen maar dat snelle kusje als je naar je weggaat), vertel wat je mooi vindt aan de ander, wat je fijn vindt, klets over de dingen waar je ooit zo verliefd op werd. Ben je het even kwijt, voel je irritatie, ben je gewoon te moe? Stap eroverheen en ga op zoek! Ow en.... regel een oppas om samen de dingen te doen waar je voor het krijgen van kinderen ontzettend van genoot. Of ga als je bij opa en oma op bezoek bent gewoon even met zijn tweeën een boodschap doen. Opa en oma vermaken de kinderen wel en jullie? Jullie hebben lekker even samen!

Ik doe nu net alsof ik hier ontzettend veel verstand van heb, niets in minder waar. Het is ingewikkeld en soms echt lastig. Maar sinds wij ons bewust zijn van hoeveel we elkaar soms missen, tijd vrij maken en hier dan ook echt van genieten, hoor ik mijn dochter regelt roepen: ‘Ieuw, ik kijk niet naar jullie verliefd.’

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (bijna 5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.