De afgelopen weken is ons huis omgetoverd tot het speelveld van een ontdekkende dreumes. Wauw, wat een understatement, de woorden chaos, puinhoop en dweilen met de kraan open passen voor mijn gevoel beter. Maar het speelveld van een ontdekkende peuter is wel precies wat het is. De wereld wordt tot in de puntjes ontdekt. Op zich is dit niet nieuw. Al vanaf het begin is hij bezig de wereld om zich heen te ontdekken. De manier waarop hij dit doet groeit mee met zijn ontwikkeling en past bij zijn persoonlijkheid (#boevenkind).
8 Maanden geleden was deze jongen 8 maanden oud en schreef ik een blog over zijn ontdekkingsreis. Op dat moment kroop hij nog door de kamer, trok hij zich op en was vooral de grote plant in de woonkamer het slachtoffer van zijn ontdekkingsreis. Deze plant belandde, ter bescherming, voor een tijdje in de box. Nu kan de jongen lopen en klimmen en begrijpt hij dat er een stoel nodig is om echt ergens op te kunnen klimmen. Hij schroomt dan ook niet om deze stoel te gaan halen om zijn doel te kunnen bereiken.
Ik vind het geweldig om hem te zien ontdekken, om te zien hoe hij oplossingen zoekt om toch ergens op te kunnen komen, om zijn vastberadenheid te zien, om te zien hoe hij helemaal op gaat in de ontdekking. Je begrijpt dat mijn bewondering hiervoor niet altijd bijdraagt aan het stellen van grenzen in huis. Zo is het voor hem de normaalste zaak van de wereld om op de tafel of het aanrecht te klimmen. Helaas zijn we nu wel op een punt beland dat dit eigenlijk niet alleen maar knap en grappig is. Het is vooral onhandig, soms gevaarlijk en…. Onhandig! Niet te doen soms.
Tijd om grenzen te gaan stellen. Dit vind hij niet perse leuk. Het is een spel van veel geduld, het bieden van alternatieven, zijn zielige gezichtje weerstaan, zijn heerlijke ontdekkingsdrang soms onderbreken (vooral voor de moeder moeilijk) en verplaatsen naar een andere plek en uhm ja geduld.

De ontdekkingsdrang van dit jongetje zal (gelukkig) niet minder worden. Hij wilt voelen, proeven, vieze handen krijgen, iets ergens in doen om er vervolgens weer uit te halen, horen dat iets geluid maakt, hij wil ontdekken met zijn hele lijf. Dit hoort bij zijn ontwikkeling, dit hoort bij zijn karakter en dit is iets wat ik hem o zo graag wil laten doen. Maaruh niet meer in de keuken kleine jongen, ook al ben je nog zo sterk en stoer. Je schuift zelf voortdurend een kruk aan het aanrecht om er vervolgens op te klimmen, de kraan aan te zetten en met je kleren aan in de wasbak te belanden, waar je dan eeuwig zit te spelen. Je geniet daar met je hele lijfje van, mijn keuken staat ondertussen helemaal onder water en je kijkt dan met je allerliefste glimlach naar me. Dat kan niet altijd zomaar.
Het is ontzettend grappig dat we het spoor wc-papier kunnen volgen door de slaapkamers om je vervolgens druk waggelend te zien ontdekken dat je die lange slinger de hele weg achter je aan kan trekken. Maar niet als ik sta te koken. Jij begrijpt nog niet dat dingen soms wel en soms niet kunnen. In huis is het daarom tijd voor grenzen. Maar dat betekent niet dat je geen kleine ontdekkingsreiziger meer kan zijn.
Jij bent namelijk een dreumes…
Je speelt kiekeboespelletjes overal waar dit ook maar een beetje kan (zolang er een maar een voorwerp tussen ons in staat). Je maakt je eerste plannetjes, dat soms betekent dat er een nat bloot jongetje door de badkamer loopt die steeds weer een duploblok gaat halen, deze in de douche legt om er vervolgens mee te spelen. Je bent soms boos, maait met je armen, gilt en kijkt dan vreselijk boos. Je komt meerdere malen per dag met een boekje naar me toe, dan wil je op schoot en lees ik je voor. Je rijdt met autootjes door de kamer of de tuin. Je legt stenen in de buggy van je zus en rijdt daar mee rond. Je schept zand van de ene zandbak in de andere en weer terug. Je flirt, lacht en bent ontzettend ondeugend. Je speelt met je mimiek en ziet hoe de wereld om je heen daarop reageert. Je knuffelt en kust en begint nu ook te troosten. Je trekt alles uit de kasten en je vader zet soms alle stoelen buiten zodat je tijdens het koken even nergens op kan klimmen.
Je ontwikkeling is geweldig. En je behoefte zo duidelijk. Die mogen we niet onderdrukken. Maar we mogen wel grenzen stellen en je behoefte verplaatsen naar andere plekken (dit ga je niet leuk vinden), zoals de tuin.
Eerste actie, je laten zien dat sommige dingen in huis niet mogen door je klimpartijen steeds weer te onderbreken gepaard met een lieve doch strenge NEE. Om je dan vervolgens een alternatief te bieden. Bijvoorbeeld een plek in de tuin waar jij met water en zand kan sjouwen, spelen en kliederen. Eén kastje in de keuken waar jij alles uit mag trekken en er vervolgens weer in mag doen (plastic bakjes en bekers). Iets speciaal om te klimmen in de woonkamer (hier moet ik nog even op broeden). Dit gaat lukken!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.