Ken je dat gevoel dat je gewoon een hapje uit je kind wilt nemen? Dat je hem of haar zo lief vindt, je je kind plat wilt knuffelen of ze fijn wilt knijpen (met liefde dan he)? Ik zeker! Regelmatig komen de woorden: "Oh, ik vind je zo lief ik wil je helemaal plat knuffelen," of "Ik denk dat ik even een hapje uit je ga nemen," uit mijn mond. Mijn dochter moet er erg van giechelen en als ik dan een hapje van haar tenen probeer te nemen, roept ze heel hard lachend: "NEEEEEE". Ook mijn zoon is regelmatig het slachtoffer van zijn moeders overweldigende liefdesaanvallen. Ik begraaf mijn gezicht veelvuldig in zijn nek en snuif zijn heerlijke geur. Natuurlijk bijt ik mijn kinderen niet echt, knuffel ik ze niet echt plat en doe ik ze geen pijn, ook niet uit liefde. Maar dat gevoel, oooohh! En volgens mij ben ik niet de enige. Op de social media-kanalen kom ik regelmatig posts tegen van schattige kinderen met de tekst “Mama neemt een hapje van jou,” of “Ik eet je op!”
Ik moet wel toegeven dat ik tot nu toe alleen moeders ken die deze teksten posten. Is dit echt een moederding of voelen vaders dit ook?
Mijn vriend heeft het in ieder geval wel. De eerste tijd na de geboorte van onze zoon kon hij alleen maar aan hem snuffelen. Hij snoof hem helemaal op en vertelde iedereen die het maar wilde horen hoe ontzettend lekker zijn zoon rook. En op het moment dat er bij anderen een baby werd verwacht, vertelde hij de vaders hoe heerlijk het in de eerste periode is om je baby helemaal op de snuiven.
Nu is het snuffelen er een beetje af en heeft het plaats gemaakt voor flink knuffelen. Geen gewone knuffels, maar echt van die 'ik stroom over van liefde' dikke knuffels. Heerlijk om te zien.
Toen we hier laatst een gesprek over hadden zei hij: "Jah, dat voelen mensen toch alleen bij baby’s en puppy’s." 
Is het een gevoel van "Oh ik hou zo veel van je dat ik niet weet wat ik er mee aan moet?" of een "Oh wat ben je vreselijk schattig, ik weet van gekkigheid niet wat ik er mee aan moet?"
Ik ben eens op internet gaan kijken of het normaal is dat wij (of nou ja in ieder geval ik) deze, een tikkie agressieve, reactie hebben op de liefde die we voelen voor vooral onze kinderen.
Zo kwam ik erachter dat er verschillende onderzoeken naar dit gevoel zijn gedaan. Wat dus betekent dat wij (jij die je hierin herkent en ik) niet alleen zijn.
Een onderzoek wijst uit dat de reden waarom we babygeuren zo aantrekkelijk vinden, is omdat onze hersenen zijn geprogrammeerd om kinderen te willen verzorgen en moeders zijn zo geprogrammeerd dat ze zo dicht mogelijk bij hun baby willen zijn. De hersenen van moeders werken op dezelfde manier als wanneer we eten om te overleven. Moeders zouden dus net zulke sterke gevoelens hebben ten opzichte van hun baby. Oke, dat geloof ik wel. Een ander onderzoek zegt dat de geur van baby’s zeer verslavend is voor moeders. Deze geur blijkt hetzelfde effect hebben op de hersenen als die van andere verslavende middelen als drugs, alcohol en lekker eten.
In plaats van al deze middelen gebruiken, kunnen we dus beter aan onze baby’s snuffelen. Je eigen baby he! Nu niet zomaar aan de baby van een wildvreemde gaan ruiken!
Ik kom ook nog een ander onderzoek tegen waarin is onderzocht waarom we soms zo heftig reageren op schattige dingen zoals kittens, puppy’s en baby’s. Dat we roepen: "Oh ik ontplof gewoon! Kijk nou hoe lief." of "Ik kan dit niet aaaaan, zo schattig!" Kunnen we misschien maar moeilijk omgaan met deze hoge positieve emotie? Aan het onderzoek deden trouwens mannen en vrouwen mee. Ze mochten kijken naar verschillende diavoorstellingen. De mensen die keken naar de schattige foto’s knepen beduidend meer bubbels van het bubbelplastic kapot dan de rest. Waarom de schattige foto’s blijk leken te geven van agressie, relatief onschuldige agressie gelukkig, weten ze niet precies.
Nou ik weet het wel! Ze zijn gewoon zooooooo schattig! Dat kunnen we niet aan.
Dus knuffel je kinderen lekker plat, knabbel en hun teentjes en ontplof van binnen (of pink een traantje weg) als ze super schattig staan te dansen of een liedje voor je zingen. Want ow want zijn ze schattig. Side note: Doe ze geen pijn en laat ze heel!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.