Mijn dochter die met vieze zandvlekken op haar gezicht het schoolplein op komt. Zo’n plakkerige mond of een snotneus waar het zand zich tijdens het buitenspelen heerlijk aan vast heeft geklampt. Ow ja, en daarna heeft ze het met de rug van haar hand lekker uitgesmeerd. Of mijn zoon met een kletsnatte broek, omdat hij tijdens het buitenspelen een plas water ontdekte waar hij middenin ging zitten. En dat hij dan met die natte broek in de zandbak belandt. Voor sommige ouders een vreselijk idee, andere vinden dit weer heerlijk. Lekker vies worden, de wereld ontdekken met je hele lijf. Vroeger was het dood normaal om hele dagen buiten te spelen. We kennen allemaal de spelletjes die we vroeger deden. Het klimmen in bomen, tikkertje, stoepranden, hutten bouwen, kuilen graven in de zandbak, stoepkrijten, noem maar op. We waren buiten met de vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt. Onze vaders of moeders die ons ’s avonds riepen om te komen eten. Of heel erg mopperden, omdat ze ons weer eens niet konden vinden. Kapotte broeken, groene knieën, vallen en weer
opstaan, winnen en verliezen het hoorde er allemaal bij. We waren blij! Toch?
Als wij zo blij waren, buiten, hoe kan het dan zijn dat onze kinderen een stuk minder buiten spelen. Het gemiddelde kind komt minder buiten dan een gevangene. In 2015 is er een onderzoek gedaan waaruit blijkt dat een Nederlands kind gemiddeld 68 minuten per dag fysiek actief is. Stiekem hoop ik dat dit aantal door alle buitenspeel campagnes ondertussen alweer iets hoger is.
Maar waarom is dit eigenlijk?
Deels komt dit natuurlijk door de technologie. Games, filmpjes, telefoons, ze slokken alle tijd van onze kinderen (en die van ons) op. Maar dat is het niet alleen. Ook tijd speelt een rol. In onze drukke levens, waarin vaak beide ouders werken, hebben we helemaal niet zoveel tijd meer om gezellig naar het bos te gaan. We vliegen van het een naar het ander en de momenten om samen echt buiten te spelen schieten er bij in. Aan ons de taak om ook de momenten buiten echt te plannen! Ow en niet te vergeten….angst! Als je kind boven in dat grote klimrek zit, hou je dan je hart vast en denk je aan alle risico’s? Of moedig je haar aan om misschien wel nog hoger te gaan?
Hm risico’s niet iedereen houdt ervan. Als onze kinderen in een wat slechtere wijk spelen dan overkomt hen misschien iets en als ze in het bos zijn dan verdwalen ze of breekt er een een enkel. Hmz, lastig we vinden het spannend en zijn bang dat er iets gebeurt. We willen het beste voor onze kinderen…daar hoort buitenspelen ook zeker bij. Het is een spel van loslaten en het verzinnen van oplossingen. Wat is dan wel een veilige plek om buiten te spelen? En is deze angst reëel of laat ik me gek maken door alle verhalen uit de media? Nou dat is voer om over na te denken lijkt me.
Ik heb tot nu toe het “geluk” dat mijn kinderen nog te klein zijn om echt alleen op pad te gaan. Ik ben veel samen met ze buiten. Als het lekker weer is en mijn dochter heeft geen zin om buiten te spelen (dit gebeurt zelden) dan laat ik haar buiten spelen met het speelgoed waar ze eigenlijk binnen mee aan de slag wilde. Knutselen, verkleden, de barbies, dit kan allemaal net zo makkelijk buiten. Lekker met een kleedje op het gras. Haar spel breidt zich dan vanzelf uit door de hele tuin.
Wist je dat…
- kinderen die in een groene omgeving wonen minder vaak bij de huisarts komen, dan
kinderen uit een minder groene omgeving?
- kinderen beter eten en slapen als ze regelmatig buitenspelen?
- het speelgedrag van kinderen in de natuur gevarieerder en creatiever is dan binnen?
- buitenspelen voor een sterk gebit en sterke botten zorgt door de vitamine D die je aanmaakt
door zonlicht?
- buitenspelen een kind sterker en socialer maakt?
- buitenspelen overgewicht kan voorkomen en het stressniveau verlaagd?
- bij schoolkinderen buitenspelen de leerprestaties en de cognitieve ontwikkeling verhoogt?
- vooral kinderen die slecht stil kunnen zitten er baat bij hebben om echt even flink buiten uit
te razen? Dit geldt trouwens ook voor zeer jonge kinderen.
- het goed is als kinderen per dag zeker een uur in de buitenlucht zijn?

Laten we er met z’n allen voor zorgen dat onze kinderen wat vaker buiten komen. Laten we onze mooie buitenspeel-herinneringen doorgeven aan de volgende generatie. Laten we met een glimlach de bergen zand uit broekzakken, schoenen en haren kloppen. Laten we er tijd voor maken, onze angsten opzij zetten. Laten we creatief zijn. Laten we het gewoon doen.
Zoals ze vroeger op tv zeiden “Zie je buiten!”

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.