Het ene moment zitten ze nog de hele dag op je lip en dan ineens is het stil. Mijn dochter heeft haar eerste schooldag achter de rug. Sterker nog, ze heeft de eerste twee weken er al op zitten. De vraag “Hoe lang moet ik nou nog naar school?” is al gesteld. Ja meid, ik zou zeggen 'voor altijd' want dat is waarschijnlijk hoe het voor jou voelt. Mijn peuter is officieel een kleuter!

De avond voor haar eerste schooldag stapte ik mijn bed in met het gevoel de volgende dag een superbelangrijk sollicitatiegesprek te hebben. De spanning gierde door mijn lijf. Het was geen sollicitatiegesprek maar wel… de eerste schooldag van mijn dochter. Jeetje, vind ik dit nu echt zo spannend? Ik weet dat ze zich gaat redden en dat ze er helemaal klaar voor is, maar toch maakt het me gespannen en emotioneel. Maar ben ík er eigenlijk wel klaar voor? Ik stuur mijn kleine meisje de grote wereld in. Het proces van loslaten is begonnen.

Om 8 uur ’s ochtends staan we klaar om te vertrekken. Mijn dochter heeft er zin in, ze is ontzettend trots. Ze heeft er op moeten wachten maar nu staat ze klaar met een tasje gevuld met een bakje fruit en een beker drinken. Samen met een rustige papa en een mama die een poging doet rust uit te stralen, vertrekt ze naar school. Bij aankomst is het plein nog leeg, er is nog niemand te zien. Ik strik nog snel haar veters. Als het plein zich heeft gevuld met ouders en kinderen gaat de bel. We sluiten ons aan bij de rij papa’s, mama’s en kleuters die zich richting de kleuterklassen begeven. Mijn dochter vol zelfvertrouwen. En ik? Ik loop naast haar en pak haar hand. In dat kleine moment zijn de rollen omgedraaid. Niet zij, maar ik heb het nodig haar hand vast te houden. We lopen de klas binnen, groeten de juf en zoeken haar stoel. Naast de juf! Gelukkig! De blik in haar ogen als ze gaat zitten is zo gespannen en dapper. We knuffelen haar even, het tijd om te vertrekken. Dag lieve meid, veel plezier. Druk zwaaiend verlaten we het lokaal, een meisje met een strak gezicht achterlatend. Die ochtend voel ik me gek. Wat is het stil en kaal in huis..., wat een gek idee dat mijn kleine meisje vanaf nu gewoon iedere doordeweekse dag op school zal zitten.

Om 12.00 uur staan we aan het hek geplakt. We konden niet wachten haar te zien. “Zou ze het leuk gehad hebben?”, “Komt ze met een blij gezicht naar buiten?”. En ja hoor! Zo trots als een pauw komt ze het hoekje om, met een glimlach van oor tot oor! En ik? Ik ontplof bijna van trots! Ik denk niet dat ik eerder zo trots ben geweest. Wauw… ze heeft haar eerste schooldag overleefd… en hoe!

De dagen daarna vond ik lotgenoten op het schoolplein. Andere moeders van net begonnen kleuters. We spraken over hoe spannend wij de eerste dag vonden, hoe onze kleuters het vinden en waar we tegenaan lopen. Plotseling onrustige nachten, weer bedplassen, drama tijdens het avondeten. Allemaal symptomen die passen bij de eerste vermoeiende weken op school. Gelukkig ben ik niet gek en vinden andere ouders het net zo spannend en bijzonder.

En nu, twee weken later. Heb ik ineens een echte kleuter in huis. Ze gaat nog makkelijker zelf aan het spelen, verzamelt wat ze nodig heeft en bedenkt nieuwe dingen. Ook het opruimen van de spullen die ze gebruikt heeft is een minder groot drama. En haar taalgebruik, nieuwe woorden, nieuwe zinnen… ik zit soms met open mond te luisteren naar mijn grote kleine kleuterdochter.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.