Met een knoop in mijn maag verlang ik de hele dag naar je. Als ik 's avonds dan eindelijk thuiskom, zitten we samen aan tafel. Jij eet je bordje leeg en kletst over dingen waar kinderen over kletsen. Ik bekijk je, raak je aan en ruik aan je haar. Alles aan jou vult mijn hart. Voor het naar bed gaan poets jij je tanden, je wast je handen, we lezen een boekje en zingen een liedje. Een avond zoals vele andere avonden, maar vandaag is hij gevuld met emotie. Ik knuffel je, kan je bijna niet loslaten en jij stelt vragen over tranen. Je voelt het, je voelt dat mijn hart huilt. Dat het in 1000 stukjes is gebroken vandaag en dat mijn liefde en dankbaarheid voor jouw leven door mijn lichaam zoemt. Jij, een meisje van 4 jaar, die morgen weer naar school gaat.

Donderdag.... vandaag, de dag dat ik altijd mijn blog schrijf, de dag van de leidster, de dag van een vreselijk ongeluk in Oss. Een luchtig blog schrijven over het reilen en zeilen in mijn gezin? Vandaag niet, nee! De gebeurtenis van vandaag heeft me in een stevige houdgreep en laat me niet meer los.

Als ik zelf in bed lig en in het donker staar, vraag ik me af of het voor de ouders die vandaag hun grote liefde(s) zijn verloren en voor de pedagogisch medewerker die met liefde de verantwoordelijkheid voor de kinderen van een ander droeg, ooit nog licht wordt.

Ieders gedachte is bij de ouders die de dag zorgeloos begonnen, maar nu beland zijn in een grote nachtmerrie die oneindig is. We maken ons een voorstelling van de pijn en dat breekt ons hart. We haasten ons naar huis om onze kinderen te knuffelen. Maar deze voorstelling zal nog niet in de buurt komen van de immense pijn die deze ouders voelen. Konden zij de pijn maar weg knuffelen.

Kinderen, pedagogisch medewerker, ouders, machinist, getuigen, hulpverleners... donderdag, bah wat een nachtmerrie.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (8 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.