Nou…daar ben ik weer. Terug van een hele tijd weggeweest. Langzaam kom ik weer een beetje boven water en ga ik verder met het schrijven van mijn blogs als moeder van drie. Jeetje, wat klinkt dat stoer en bizar tegelijk. Ik als enig kind, nu de moeder van drie kinderen.

Maar waar begin ik na maanden niets geschreven te hebben… Mijn laatste blog eindigde met de zin: “Ik ben benieuwd hoe ik erbij zit wanneer ik weer terug ben met nieuwe blogs.” Nou, met een lijf dat al een heel eind op weg is in herstel van flinke bekkenklachten, hormonen die langzaam weer wat tot rust komen (ik hoor mijn vriend lachen als ik dit schrijf) en een draai die we hebben gevonden met drie kinderen. In hoeverre noem je iets een draai als het leven niet normaal draait? Laten we zeggen dat we onze draai in deze versie van het leven hebben gevonden. Mocht het normale leven zich plots weer aandienen, dan is er een kans op complete chaos.

Afgelopen jaar was bizar, pittig en prachtig! Verhuizen en het krijgen van een derde kind was op zich ook wel voldoende geweest. Dat we het samen met onze grote vriendin Corrie (een vriendin vond dit gezelliger klinken, mee eens) mochten doen gaf aan alles een extra draai. Zo verhuisden we midden in de eerste lockdown met kinderen en zonder oppas, werkten we thuis, gaven we thuisonderwijs tussen de verhuisrommel en klusjes door, bestond mijn verlof uit gezellig 24/7 samen zijn met iedereen in dit huishouden en miste ik het om te paraderen met mijn mooie en laatste babybuik.

Corrie heeft ook mooie dingen met zich meegebracht. Zo had ik tijdens mijn strenge bekken-herstelregime minimaal last van FOMO (Fear Of Missing Out). Als niemand iets doet, kun je ook niets missen. En is ons meisje geboren in een nestje met iedereen erin die daarin hoort. In alle rust en met alle tijd van de wereld.
Ook ben ik door nu meer dan een jaar thuiswerken, mijn huis meer gaan waarderen. Gek eigenlijk, want je zou denken dat ik dat huis nu spuugzat zou zijn. Maar toch, het is echt ons nest geworden, waar we het fijn hebben met elkaar. Waar onze creativiteit zorgt voor een kantoor in het trapgat en een grote hut in de woonkamer. Waar we huilen, lachen en mopperen. Waar we het soms super spuugzat zijn en dan weer goede moed vinden om door te gaan. Waar ik dagelijks mijn kinderen zie ontwikkelen en ze soms te lang filmpjes liet kijken, omdat ik gewoon wilde dat het even stil was. Waar mijn vriend en ik erachter kwamen dat we elkaar wel echt nog heel erg aardig vinden en het best gezellig vinden om zo op elkaars lip te zitten.

Kortom, ook al is de rek er een beetje uit na een jaar, verlang ik naar werken OP mijn werk (want laten we eerlijk zijn, dit schiet soms echt niet op), wil ik niet meer vrezen voor elk bericht van school of de kinderopvang (ze mogen toch wel gaan he morgen) en moeten mijn kinderen ineens ten alle tijden buiten een jas en schoenen aan, omdat ik bang ben voor snotneuzen, ik heb wel alle tijd gehad om het leven weer op een andere manier te gaan waarderen.
Samen met mijn liefjes…wat heerlijk!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (7), zoon (3) en baby in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.