Lichte paniek… dat is wel ongeveer wat we meer dan een jaar geleden voelden toen we erachter kwamen dat er nog een kindje onderweg was. Plots zagen we alle praktische beren op de weg. Hoe doen we dat met slaapkamers? (We hadden net een huis gekocht met een slaapkamer te weinig.) Moeten we nu een nieuwe auto? Hoe doen we dat op vakantie? Alle beren kwamen voorbij.
“Wist je dat mensen met 3 kinderen het minst gelukkig zijn?” Nee dat wist ik niet Google, maar dank je voor deze informatie. We besloten de beren te vangen en ze uit te zetten in het bos. We zien wel!

En ja hoor.
Na een warme, dikke en heerlijke zwangerschap - Die eigenlijk ook heel gek was, zo verstopt achter de deur door onze grote vriendin Corrie. Niet pronken met mijn buik, veel mensen die niet eens wisten dat er nog een kindje op komst was. Alsof je zo even uit de wereld gehaald wordt om een kindje te krijgen en dan later weer terug komt alsof er niets is gebeurd - kwam er als een schip dat op volle snelheid de haven binnenvaart een heel nieuw meisje op de wereld. Wat ik voelde toen ik haar voor het eerst in haar gezichtje keek, kan ik maar moeilijk beschrijven. Het voelde alsof ik haar al kende, zo van ons, zo compleet. En toen haar broer en zus op het bed klommen om haar te bekijken, werd ik overspoeld door rijkdom. Dit is mijn gezin… dit zijn mijn kinderen! Holy S*** ik heb gewoon 3 kinderen… het enig kind heeft 3 kinderen!
De beren die eerder op de weg te vinden waren, stonden netjes in de berm met vlaggetjes en feesthoedjes te zwaaien en te juichen. Een extra kamertje was gebouwd en een Maxi-Cosi bleek er prima bij te passen in de auto.

In de eerste weken na haar geboorte werd ik overspoeld door zorgen. Ik sliep bijna met 1 oog open om ervoor te zorgen dat haar niets overkwam. Ik kan je zeggen dat dit voelde als een hele opgave in combinatie met een lieve, maar mega lompe peuter in huis.
‘Ho nee, je kan niet zo op haar borst gaan hangen als je haar een kus geeft.’
‘Ga maar lekker op de grond springen, in plaats van OP het bed.’
‘Oeps dat was het hoofd van je zusje.’
‘Sorry jongen, mama maakt zich…. ow wacht, je kan niet aan haar armpje draaien.’ Pffff adem in adem uit. Toen ik erachter kwam dat mijn hormonen hier een grote rol in speelden was ik opgelucht… dit gaat dus over.
Ondertussen was zij de rust zelve. Een heerlijk ontspannen en tevreden meisje, dat sliep en sliep en sliep.

Nu maanden later hebben de beren officieel onze wegen verlaten.
En ja, het is hard werken en soms is het een chaos.
Maar jongens jongens wat een heerlijkheid is dit grote gezin zeg!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (7), zoon (3) en baby in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.