Vanaf vandaag is het weer zover. Onze zoon gaat weer naar het kinderdagverblijf en mijn dochter gaat weer twee dagen in de week naar school. Ontzettend fijn, eindelijk weer eens alleen naar de wc, stilte in huis, lunchen wanneer ik dat wil en thuiswerken zonder tussendoor 100.000 vragen te beantwoorden!!
Onze zoon kan niet wachten. Als we ook maar de namen van de pedagogisch medewerkers van zijn groep noemen, dan staat hij al bij de deur. Zo ging ik afgelopen week de mist in, omdat ik mijn tweejarige probeerde te vertellen dat hij volgende week weer mocht gaan. Volgende week? Mam, ik ben twee, volgende week bestaat niet! Je hebt het er nu over dus ik wil NU gaan! Hier één of twee dagen van te voren over beginnen was verstandiger geweest.
Mijn dochter heeft veel zin, maar vindt het ook spannend om weer naar school te gaan. Dat snap ik heel goed, alles is anders. Niet alle kinderen zullen er zijn. Het halen en brengen is anders én hoe werkt het allemaal ook alweer. De afgelopen dagen hebben we er over gekletst. We hebben met de plattegrond van het schoolplein bekeken waar ze moet wachten op de juf en tot waar papa of mama met haar mee mag lopen. Het geeft haar houvast te weten wat er van haar verwacht wordt, maar spannend blijft het toch.

Het is fijn dat ze weer voorzichtig mogen beginnen, maar ik merk dat ik het niet alleen maar fijn vind.
Ik vond het lastig, pittig, chaotisch en veel, zo lang samen in huis met alles dat we moesten combineren. Maar ik vond het ook fijn, knus, overzichtelijk en bijzonder om al deze weken met mijn gezin thuis te zijn. Bijzonder om te zien hoe mijn kinderen ook moesten wennen aan de situatie en zich toen ontzettend zijn gaan ontwikkelen. Zonder haast en afspraken buiten de deur. Genieten van elkaar. Ik merk dat dit ook maakt dat ik het jammer vind dat we stukjes van het normale leven weer oppakken. Ik kreeg een mail van het zwembad dat de zwemlessen weer gaan beginnen binnenkort…pfff haha. Daarnaast vind ik het ook gewoon spannend. Lopen we nu weer meer risico?

Ik denk niet dat ik de enige ben die zich zo voelt. Ik las dat we gemiddeld 66 dagen moeten wennen aan veranderingen. Als ik goed tel gaan we nu 56 dagen niet meer naar ons werk, naar school, etc. Laten we zeggen dat we dus bijna gewend zijn aan de situatie en ons nu weer aan moeten passen. Het kan haast niet anders dan dat we daar een dubbel gevoel bij hebben.

Op internet vond ik een stukje tekst die dit gevoel precies omschrijft:

En oh, kom niet af
met dankbaarheid.
Want dat ben ik ook.

Het is én én.

Én ik ben dankbaar
voor deze periode.
Én ik ben het
ook beu.

Én ik wil dat
deze periode nog
lang duurt.
Én ik wil snel naar
het nieuwe normaal.

Én ik wil in
mijn cocon blijven.

Én ik wil eruit.

Én ik wil verbinden
met mijn gezin.
Én ik wil efkes
alleen zijn.

Én ik ben moe.
Én ik blijf te lang
op om toch nog aan de
nood van alleen zijn
tegemoet te komen.

Én en en en…

Ik wens alle pedagogisch medewerkers die weer op een zo normaal mogelijke manier aan de slag gaan ontzettend veel succes. Jullie zijn top en we hebben jullie vet gemist! Dit geldt natuurlijk ook voor de juffen en meesters. En wij? Wij gaan weer even met z’n allen wennen aan de nieuwe situatie.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.