Helpen op school… ik vind het een dingetje. Geloof me, ik ben echt helemaal pro ouderparticipatie. 

Ik vind het belangrijk dat ouders betrokken worden bij de opvang of de school van hun kind.
Dat ze niet alleen weten wat er speelt, oftewel op de hoogte zijn. Maar ook dat ze betrokken worden bij de organisatie en de uitvoering van activiteiten.

Maar om eerlijk te zijn vind ik dit in de praktijk best lastig. Meestal (nee, inderdaad niet altijd) heb ik echt wel zin om te helpen. Ik word graag betrokken, bemoei me er graag mee, maar bovenal vind ik het leuk om mijn dochter in een schoolse situatie te zien. Op het kinderdagverblijf gluur ik nog wel eens door het raam om mijn zoon te bekijken en maak ik een veel te lang praatje met de pedagogisch medewerkers. Hierdoor hoor ik welke heerlijke fratsen hij uithaalt en zie ik hem spelen. Op school is dit anders. Wij als ouders hebben eigenlijk geen idee wat er gebeurt tussen het moment dat de juf ons ‘s ochtends de klas uitstuurt en het moment dat ze ’s middags weer losgelaten worden aan de poort. We zijn afhankelijk van dat wat onze kinderen ons vertellen… ennnn niet ieder kind is even spraakzaam na een schooldag.

Mijn dochter en ik na de gemiddelde schooldag:
‘Hoe was het op school?’
’Goed.’
of
‘Was het leuk op school?’
‘Ja.’
‘Wat heb je allemaal gedaan’ (ik zou deze vraag ook niet willen beantwoorden)
‘Weet ik niet meer.’

Aan mijn wil om te helpen ligt het dus meestal niet, het is vooral de organisatie waar het bij mij mis gaat. Ik vind het lastig om voor een halfuurtje luizenkammen of voor een ochtend naar het museum een oppas te regelen. En naast al dat georganiseer in het normale leven met twee kinderen en een baan, heb ik soms ook gewoon even geen zin om ook dat nog te organiseren. Laatst zei een moeder: ‘ach dan neem je hem toch mee.’ Op zich geen slecht idee, ware het niet dat ik de zweetparels al op voel komen bij de gedachte dat ik kom helpen en ondertussen moet zorgen dat mijn (net) peuter er niet vandoor gaat met de inboedel.

Op dit moment laat ik dus de meeste vragen van de juf aan me voorbij gaan. Met als gevolg een schuldgevoel en zo onopvallend mogelijk het schoolplein verlaten. Als je niet opgevallen bent dan is de kans kleiner dat de andere ouders zich afvragen waarom je niet blijft om te helpen. Top strategie! (niet echt, maar goed).
Soms word ik toch gespot op verkeerde momenten, zoals afgelopen week tijdens de luizenkamochtend. ‘Hey Suus, kom je ook luizenkammen?’ ‘Haha nee, ik heb al een luis’, antwoord ik met een ongemakkelijke glimlach terwijl ik knik naar mijn zoon die in een monsterpak op mijn arm zit. Shit, gespot…en aangesproken….hallo schuldgevoel!

Als tegenhanger van het “ik-ben-pro-ouderparticipatie-maar-ik-kom-nooit-helpen” ding, wil ik graag even vermelden dat ik dus wel gewoon lid ben van de oudervereniging hè. Ja, ik moest overgehaald worden, maar sluit netjes zes keer per jaar aan bij de vergaderingen om me overal mee te bemoeien.

Een van de punten die we daar bespreken is dat het goed is om ouders tijdig te laten weten wanneer er hulp nodig is. Zo hebben ze voldoende tijd om iets te regelen voor de andere kinderen of misschien zelfs wel om een afspraak op het werk te verzetten. Oké en dan zal ik beloven dat ik dit jaar extra mijn best ga doen om ook aan te kunnen sluiten.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.