The struggle is real… Het leven van een peuter is niet altijd makkelijk.

Zo kan het zomaar zijn dat je melk in een beker krijgt, terwijl je dat eigenlijk niet wil…
Of misschien wel, maar gewoon op dit moment even niet.

Het kan ook zijn dat je moeder je shirt uittrekt terwijl je die echt wel per se aan wilde houden.

Ohhh je weet soms al zo wat je wil en als de wereld om je heen dan niet mee werkt kan dit enorm frustreren. En soms weet je helemaal niet per se wat je wil, maar is het in ieder geval niet dat wat je moeder/ vader doet. En en en… je wil gewoon zelf beslissen, zelf doen. Maar je bent ook nog zo klein. Je hebt je papa en je mama o zo nodig. Om je te troosten, om met je te lachen, om je aan de hand te nemen zodat je veilig de wereld kunt ontdekken en om naast je te staan als je heel hard roept: “Neeee, gaaaa weg!”

Bij ons is het feest in volle gang. Onze peuter ontdekt steeds meer dat hij een ander wezen is dan wij, zijn papa en mama. Hij wil zelf de controle hebben, zelf bepalen en verliest zich soms in zijn emoties. Met als resultaat momenten van trots, momenten waarop we mopperen, maar eigenlijk moeten lachen, momenten met driftbuien, momenten waarop ons geduld op is en momenten waarop het hele gezin gefrustreerd is.

De driftbuien die hij heeft zijn (voor mij) nu niet echt het probleem. Soms super onhandig, maar ik vind het vooral erg sneu. Ik zie dat hij zich verliest. Er is geen weg meer terug. Hij is verdrietig, boos, gefrustreerd, alles door elkaar en daar moet hij doorheen. Het enige dat ik kan doen is rustig blijven, bij hem in de buurt zijn en beschikbaar zijn wanneer hij daar aan toe is. Soms kruipt hij in zijn driftbui bij me op schoot. Hij zoekt mijn troost, maar wil dit wel ZELF bepalen. Binnenshuis is dit makkelijker dan daar buiten. Waar je geconfronteerd wordt met toch wel aardig wat blikken van, soms begrip, maar ook onbegrip en afkeur.

Maar ik heb geduld (als ik geen haast heb) en voel eigenlijk altijd wel die zachtheid in mezelf als hij een driftbui heeft.

Het aller moeilijkste aan deze fase vind ik de momenten (en dat zijn er veel), dat hij zelf wil bepalen, niet luistert en dan dingen doet die niet kunnen (zomaar de straat op rennen, het buurmeisje met een bezem op haar hoofd slaan, zijn zus schoppen alsof ze een boksbal is en zijn oma slaan).

Ik heb zo veel peuters zo zien doen en kon vaak bedenken hoe dit gedrag het beste aan te pakken. Maar nu is het mijn peuter en zit ik er midden in, waardoor ik de oplossing soms niet zie. Ik raak  gefrustreerd en boos. Met daarbij een zwanger lijf dat niet meer zo makkelijk achter hem aan rent als hij de benen neemt (en geloof me, dat weet hij).
“Jongetje, we laten je zo veel zelf doen, maar als ik dan grenzen stel LUISTER DAN GEWOON!!!”


In ons gezin is veel ruimte voor zelfstandigheid, hier zijn we vaak bewust mee bezig en nemen we de tijd voor. Dit helpt hem en ook zijn grote zus heel erg. Maar is echt niet de oplossing voor alles. We moeten gewoon door deze fase heen. Naast het geven van zelfstandigheid, zijn we consequent met de regels die we hebben en (proberen) we niet te boos te worden als hij daar lak aan heeft en denkt dat hij de baas is.

Gelukkig vullen mijn vriend en ik elkaar goed aan. Als de één er even helemaal klaar mee is en het geduld verliest, dan neemt de ander het over. We kijken naar elkaars handelen en proberen elkaar tips te geven.

En ja, het is soms een monster, maar we krijgen er ook veel voor terug.
Want nadat hij zijn hele kamer overhoop heeft gehaald (inclusief inhoud kledingkast) en voor het raam gezwaaid heeft naar alle voorbijgangers, valt hij in mijn armen in slaap. Dan staar ik naar zijn slapende snoetje en is alles perfect!

Wil je meer lezen over de peuterpubertijd? Lees dit stuk dan eens met 10 handige tips. https://www.allesoverkinderen.nl/peuter/peuterpuberteit/

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.