Vorig jaar was het eerste jaar dat ik op 4 mei een gesprek had met mijn, toen 5 jarige, dochter over oorlog. We kletsten in kindertaal over wat dit nu eigenlijk is. Eerdere jaren stond ik niet zo stil bij het betrekken van mijn dochter bij 4 en 5 mei. Ja, we namen haar mee naar een bevrijdingsfestival, wat voor haar vooral in het teken stond van muziek en gezelligheid. Maar nu ze weer een jaartje ouder is merk ik dat ik het echt belangrijk vind haar iets mee te geven over deze bijzondere dagen.

Best ingewikkeld merk ik. Zij vindt namelijk op dit moment hele andere dingen belangrijk en kletst met me alsof het moet van de juf.

“Herdenken? Ik ken niemand die dood is. Alleen de kikkervisjes in de kom.” Denk je daar nog wel eens aan? “Uhm…nee.”

Pas als ik begin over de dingen die mijn oma mij vertelde over de oorlog lijkt ze geboeid. Ik vertel haar dat mijn oma niet zomaar ’s avonds op haar fiets mocht rijden, dat dit heel stiekem moest. Dat de papa van mijn oma een grote kelder had gegraven waar ze met heel veel mensen in konden gaan zitten als dit nodig was. Dat er iemand stiekem bij hen in huis mocht logeren en dat niemand dit mocht weten.
De verhalen die ik haar nu vertel, zijn de verhalen die ik me herinner van mijn oma. Het zal me niet verbazen als ik, net als mijn dochter, ook pas geboeid raakte bij echte verhalen. In detail, over de vreselijke dingen die er gebeurde in die tijd, trad mijn oma niet. En dat is goed. Ik doe dit ook niet bij mijn dochter. Als ze straks ouder is dan leert ze de details van wat mensen in oorlog meemaken op school of via documentaires en dan zal ik hier met haar over praten.
Voor nu vind ik het vooral belangrijk haar mee te geven dat deze dag er is, waar deze voor staat en natuurlijk het doorgeven van de verhalen van mijn oma. Ik app een vriendin om te vragen hoe zij hier met haar twee kinderen bij stil staat. Ze vertelt me dat zij er over kletsen, het Jeugdjournaal kijken, de vlag halfstok hangen en hem morgen helemaal hangen.
Ze vertelt me ook dat ze het probeert te vertalen naar de wereld van haar kinderen. Met gesprekjes over bijvoorbeeld ruzie maken en buiten sluiten.

“Ik heb ook wel eens oorlog met iemand op school gehad.” Zei mijn dochter…de wereld van het kind dus.

Morgen 5 mei, vieren we dat we 75 jaar geleden bevrijd werden. Best een gekke tijd om dit te vieren eigenlijk. Normaal gesproken worden er op veel plekken festivals georganiseerd. Dit jaar is het even anders, maar dit wil natuurlijk niet zeggen dat we hier niet bij stil kunnen staan.

“Bevrijden? Mag ik dan lang opblijven?”

Nee lieverd, we vieren dat we mogen denken wat we willen, kunnen worden wat we willen, gewoon op straat kunnen lopen en de kleding kunnen dragen die we mooi vinden en we vieren dat we zelf beslissingen mogen nemen. En dat al 75 jaar! Ieder jaar dat mijn dochter ouder wordt zal ze hier meer van begrijpen. Zal ze beter begrijpen dat vrijheid niet zo vanzelfsprekend is als we soms denken (Corona laat ons hier een beetje van proeven), dat het belangrijk is stil te staan bij het feit dat er veel mensen zijn gestorven om ons deze vrijheid terug te geven en dat er in andere landen mensen zijn die deze vrijheid niet hebben. Alles op zijn tijd, passend bij haar leeftijd.

Vind jij het ook belangrijk dat je kind iets leert over deze bijzondere dagen? Lees dan ook eens het volgende artikel, met een aantal fijne tips.
https://www.minime.nl/artikelen/2120/4-en-5-mei

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.