Sinds een paar maanden wonen wij in een nieuw huis. Ons nieuwe huis lijkt vreselijk op ons vorige huis, waardoor veel hetzelfde is, maar toch ook anders. Zo hebben wij allemaal een nieuwe slaapkamer op een andere plek in het huis. We besloten onze zoon direct een peuterbed te geven en zijn ledikant alvast uit elkaar te halen tot de komst van zijn zusje.
Dit ging niet zonder twijfel. Is het beter om hem aan zijn nieuwe kamer te laten wennen in zijn vertrouwde ledikant (welke hij dan later wel weer af zou moeten staan aan zijn zusje) of gaan we  voor een nieuwe kamer met een nieuw bed (dan hebben we het in één keer gehad).
We kozen in ons geval dus voor het laatste. Direct een trots groot bed en geen extra moment waarin hij zijn vertrouwde ledikant af moest staan aan de nieuwe baby.
In de roos, deze aanpak bleek voor onze zoon de beste. Super trots op zijn nieuwe kamer met “grote bed”. Hij sliep vanaf het eerste moment als een roosje en bleef tegen al onze verwachtingen in ook nog eens in het grote bed. Bleef ja…. je leest het goed.

Hij heeft nu een heerlijk slaapkamertje aan de voorkant van ons huis. Het kamertje heeft twee hoge smalle ramen van de vloer tot het plafond. Tijdens het klussen en schilderen van deze kamer, zag ik hem al helemaal op de vensterbank zitten, kijkend naar wat er allemaal op straat gebeurt.
Precies wat er vanaf het eerste moment met deze ramen gebeurde. Heel schattig, dat kleine ventje zo voor het raam.

Tot hij niets anders meer wilde dan dit…voor het raam zitten…. In plaats van zijn middagslaap en het lekker rustig in slaap vallen in de avond. Wij betrapte hem voor de eerste keer toen één van ons voor een boodschap de voordeur verliet en hem voor het raam zag zitten met een ondeugende glimlach. Daarna zagen we het aan de reactie van de buurvrouw die voorbij liep.
Het hek was van de dam. Uit bed gaan was vet cool!
Ik raakte al snel gefrustreerd “ga nou slapen, dan kan ik ook even iets anders doen.” Ik werd boos en ging mopperen, want hem terug in bed leggen leek niet te helpen. Met als resultaat een boze moeder en een jongetje dat toch zeker wel gewoon ging doen waar hij zin in had.
Het werd van kwaad tot erger. Zo vonden we hem op een moment in ons bed. Waar hij heel relax een film lag te kijken (hiervoor moest hij twee afstandsbedieningen gebruiken). Ook zat hij een aantal keer te spelen op de kamer van zijn zus. En plukten we hem soms zelfs nog om half tien ’s avonds voor zijn raam vandaan.

Oké, tijd voor een andere aanpak, want dit werkt niet en ik ben veel te gefrustreerd.
Eerste eens proberen hoe het werkt als ik op zijn kamer ga zitten… nope veel te leuk. En hoe ik er ook op reageerde, hij bleef wakker. Ik zag alles wat hij deed en dat maakte de frustratie niet minder. Toen besloot ik een stoel op de overloop te zetten en mezelf stoeldienst te geven. Elke keer na het bedritueel, sloot ik zijn deur en nam ik plaats op de stoel. Ik spitste mijn oren en elke keer als ik ook maar één plakkerig voetje op zijn slaapkamervloer hoorde ging ik terug naar binnen. Zonder woorden en zonder frustratie of boosheid, wees ik hem terug zijn bedje in. Aai over de bol, een kusje én weer terug op de stoel. De eerste keer zat ik er 45 minuten en stond ik vijf keer op. Elke dag werd dit minder. Het moment bleek de sleutel. Kwam ik op zijn kamer als hij het raam al had bereikt, dan werd het een lange zit. Had hij deze succeservaring nog niet en ving ik hem op weg naar het raam, dan was het zo klaar. Na een kleine week was het klaar. Nu blijft hij, ook als hij de slaap niet kan vatten, kletsen en zingen in zijn bed.

Yes het is gelukt (afkloppen) zonder boos, zonder mopperen, zonder frustratie. Met zachtheid, consequent en duidelijk zijn. En nu ga ik een dutje doen, net als hij!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.