Het is bijna zover, pakjesavond. Die megaspannende pakjesavond. Of althans, ik vond dat als kind echt altijd heel erg spannend. Zo net doen alsof het een normale gezellige avond is, bordspel op tafel, kletsen over ditjes en datjes. Met ondertussen een hartslag van weet ik hoeveel, omdat je wist dat er elk moment heel hard op de deur geklopt kon worden. En je ouders die dan zo net iets te ontspannen en opgewekt waren.
Eerlijk gezegd vind ik deze avond nog steeds best spannend.

Afgelopen week ving ik in de pauze een gesprek tussen collega’s op. Ze waren er al helemaal klaar voor, de Sinterklaascadeautjes waren allemaal al ingeslagen. Ik bedacht me dat het handig was als wij hier voor de verandering ook eens op tijd mee begonnen waren. Scheelt veel gestress de laatste dagen voor dit heerlijk avondje. Helaas is dat niet mijn sterkste punt. Ik denk altijd veel te lang na over wat ik zal kopen en ben dan de laatste dagen nog alles aan het inslaan. Hier komt het dit jaar ook weer op neer. Ik merk dat ik een grote druk leg op het feit dat het cadeautjes moeten zijn waar de kinderen echt blij van worden. Dat ze ook daadwerkelijk krijgen wat ze graag zouden willen hebben. Maar ik wil ook niet dat ze overladen worden met cadeaus en dat het ons een hele berg geld kost.
Uiteindelijk gaat het toch vooral om de gezelligheid, het samen zijn….en ja, voor de kinderen natuurlijk om de cadeautjes. Maar groot en duur hoeft als je het mij vraagt niet. Meestal komt het neer op twee dingen die ze echt graag wilde hebben, iets nuttigs zoals een pyjama en een boek. Dat vind ik echt meer dan genoeg.

Vaak tik ik (als ik tenminste op tijd ben) cadeautjes via marktplaats op de kop. Er wordt veel speelgoed verkocht dat echt nog prima een tweede ronde mee kan en soms zelfs zo goed als nieuw is. Het scheelt veel geld en het is ook nog eens duurzaam. Ook ga ik in de herfst vaak naar een kinderkledingbeurs. Naast tweedehands kinderkleding hebben ze ook altijd mooi speelgoed voor een prikkie. Met het oog op de Sint en de verjaardag van mijn zoon in december, neem ik vaak wat mee.
Maar ja, dan is het november, de Sint komt het land binnen en mijn dochter gaat beginnen aan een verlanglijstje… Hier staan de dingen die ik meenam natuurlijk nooit op…
Daar begint altijd het gevecht dat ik met mezelf voer. Uit het speelgoedboek knipt ze de dingen uit die ze mooi vindt, ze plakt het op een vel papier en is daar erg trots op.
Op de een of andere manier wil ik vanaf dat moment dat ze krijgt wat haar hartje begeert, maar ja eigenlijk vind ik dat je al genoeg poppen hebt en je hebt ook al een koptelefoon…ja deze is roze…
Naar aanleiding van het Sinterklaasjournaal wilde ze later een geschreven verlanglijstje maken. Nu ze 6 jaar is kan ze dit prima, zonder beïnvloed te worden door alle prachtige plaatjes in het speelgoedboek.

En dan is de avond aangebroken. Wordt het een avond waar de kinderen totaal overprikkeld alle cadeautjes open scheuren? Helemaal wild worden van de spanning? Dit jaar gaan we proberen er met de oudste kinderen (beide (bijna) 6 jaar) een spelletje van te maken om een scheurfestijn te voorkomen. En als we voelen dat ze door de bomen het bos niet meer zien, dan moffelen we een paar cadeautjes weg. Dan is het genoeg. Die gekke pieten hebben ze dan de volgende dag ergens anders in huis achter gelaten …of ze eindigen onder de kerstboom. Ook zorgen we ervoor dat het allemaal niet te lang duurt. Geen eeuwige weg naar het moment toe, maar later juist wat meer tijd om te spelen met het verkregen goed.

Het is me allemaal wat…laten we vooral niet vergeten dat het gaat om de gezelligheid, de magie van het verhaal.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (bijna 2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.