Ruziemaken hoort er, tot op zekere hoogte, bij. Wij als ouders maken wel eens ruzie, onze kinderen maken wel eens ruzie met elkaar en onze kinderen maken wel eens ruzie met andere kinderen. Het is niet leuk, maar wel heel erg leerzaam. Want hoe kom je voor jezelf op en hoe kun je een ruzie oplossen? Maar ook dat je ruzie kan maken, boos op elkaar mag zijn, soms lelijke dingen tegen elkaar zegt en nog steeds van elkaar houdt. Dit leren ze door naar ons te kijken en naar hoe wij ruzies oplossen en goedmaken, maar ook door dit zelf te ervaren.
Het is dan ook goed om kinderen dit zelf te laten uitproberen in een ruzie. Te laten ontdekken hoe het op te lossen, voor jezelf op te komen etc. Zolang er niet gescholden wordt of fysiek geweld gebruikt wordt, moeten we ze zelf laten oefenen. Maar ohh, dat is soms ontzettend moeilijk…
Vorig weekend stonden we een weekend op de camping. Een heerlijk plekje onder de bomen met een klein speeltuintje midden op het veldje. Er werd geschommeld en er werden taartjes gebakken in de zandbak. Ook onze kinderen vermaakten zich hier prima.
Tot ik plots de leider van onze roedel (papa) snuivend in de deuropening van de caravan zag staan.
Ik begreep al snel wat er aan de hand was. Onze zoon van 3 en een ander jongetje dat net iets ouder was, konden het even niet zo goed met elkaar vinden. De een wilde schommelen en de ander wilde toch echt zijn fiets parkeren in de schaduw precies achter deze schommel. Dit maakte het schommelen onmogelijk en tja hoe los je dat dan op?
Ik legde een hand op de schouder van de verhitte papa die zijn zoon wilde redden uit deze situatie en samen bekeken we wat er gebeurde.

De jongens deelde wat boze blikken uit. De schommelaar probeerde toch te schommelen maar raakte de fiets, tot groot ongenoegen van diens eigenaar. De grote zus leverde ondertussen wat commentaar vanaf de schommel ernaast. De schommelaar bedacht een oplossing en verplaatste de fiets. De fietser die het daar niet mee eens was schoot snel op de schommel. Er volgde weer woorden en boze blikken.
De papa stond op een afstandje nog steeds op zijn lip te bijten en ook de mama vond het moeilijk haar zoon niet direct uit deze situatie te redden, maar toch hielden ze nog even vol.

Pas op het moment dat de schommelaar (die ondertussen met de fiets bezig was) alle orders van de fietser (die ondertussen de schommel had ingepikt) begon op te volgen grepen we in. Of beter gezegd, greep ik in. Dat leek me op dat moment de beste keuze aangezien de papa ondertussen echt boos was geworden.
Eenmaal samen met de jongens hebben we, ondanks dat ik op dat moment sowieso vond dat mijn zoon het “slachtoffer” was in deze situatie, besproken wat er was gebeurd. Beide kanten zijn belicht, ieder mocht zijn verhaal doen. Er is begrip getoond voor beide standpunten en samen zochten we naar een oplossing. De fiets werd verplaatst naar een ander plekje in de schaduw. Oké oké, ik moet toegeven dat de fietser het hier niet perse helemaal mee eens was. Maar hey de één kan schommelen, de ander heeft zijn fiets in de schaduw staan… klaar.
Oh, wat willen we onze kinderen graag beschermen voor onrecht, ruzie, vervelende situaties… en nog een heleboel meer. Maar ze moeten ook de kans krijgen zelf te oefenen.
We kunnen er namelijk helaas niet altijd bij zijn om ze te beschermen.
Side note: de papa wilde na 2 dagen de fietser nog steeds op zijn kop in de prullenbak zetten.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (7), zoon (3) en baby in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.