Spannende dingen, gebeurtenissen en momenten, ze zijn er altijd. Mijn leven is niet bepaald heel spannend, maar toch zijn er genoeg spannende momenten. Stiekem vind ik gewoon veel normale zaken al spannend. In het leven van mijn kinderen zie ik ook genoeg spannende momenten.  Kleine dingen zoals de eerste keer thuis spelen bij een vriendje of vriendinnetje, binnenlopen in een woonkamer vol volwassenen die je niet goed kent, een ontmoeting met die ene grote hond.
Al vraag ik me af of dat laatste voor mijn zoon iets kleins is, want hij klampt zich helemaal aan me vast en als de hond ook maar beweegt vanuit zijn mand, dan schokt zijn hele lijfje, maakt hij een geschrokken geluid en knijpt soms zo hard dat het pijn doet.
Mijn dochter kan het goed vertellen als ze iets spannend vindt, dat is fijn. Zo vertelde ze me voor we aankwamen op een feestje dat ze het toch wel erg spannend vond. Samen bedenken we dan wat ze het fijnste zou vinden, bijvoorbeeld nog even een tijdje bij me op schoot zitten.

Ieder kind is anders (net als wij volwassenen) en vindt dan ook weer andere dingen spannend. Ze uiten dit ook op een andere manier. Sommige kinderen trekken zich terug, terwijl andere kinderen juist erg druk gedrag gaan vertonen.

Naast de “kleine” spannende gebeurtenissen (die overigens voor sommige kinderen best groot kunnen zijn), zijn er ook nog “grote” spannende gebeurtenissen zoals verhuizen, een scheiding, voor het eerst naar school, een sterfgeval, een ziekenhuisopname, etc.  
Zo werd vorige week mijn dochter geopereerd. Een hele nieuwe wereld voor haar en voor mij. Erg spannend, want ze had geen idee wat haar precies te wachten stond. Woorden als operatie, narcose en pijn waren allerminst geruststellend, maar deze woorden horen er wel bij. Ik ben altijd erg open en eerlijk tegen haar, met af en toe een afkeurende blik van een ouderwetse verpleegkundige. Het is niet alleen maar even slapen en dan “hiep hoi” ijsjes eten.
Na het eerste gesprek en de rondleiding in het ziekenhuis hebben we er eigenlijk niet veel meer over gesproken. Tot een week van tevoren. Toen zijn we begonnen met boekjes, verhaaltjes, toneelstukjes en gesprekjes. We kregen tijdens de rondleiding wat spulletjes mee, zoals een mondkapje voor de narcose. Dit was fijn, ze kon er naar kijken, aan voelen en ruiken en het uitproberen bij haar poppen.
Het was geen voortdurend onderwerp, maar kwam wel steeds weer even ter sprake.

Ze was goed voorbereid. Vond ze het daardoor niet meer spannend? Zeker wel, het is gewoon spannend. Op sommige momenten dook haar hele lijf in elkaar, deed ze haar handen voor haar gezicht en zei ze: ‘owwww, ik vind het zo spannendddd!’ En dan zei ik: ‘Dat snap ik meisje, het is ook spannend.’ Dan pakte ik haar stevig vast en vertelde haar dat ze niet alleen was, dat wij er voor haar waren. 
En ja, het was een heftige dag. Erg spannend, vooral het daadwerkelijk onder narcose gaan en het weer wakker worden met pijn. Er is gehuild, tegengestribbeld, er is getroost en geknuffeld, geaaid en gekust. Ze was zo dapper en heeft het zo knap gedaan. We waren erg trots op haar en dat hebben we haar uitvoerig verteld.
Aan het einde van de dag wilden wij graag naar huis, zij niet…
Zo’n bed dat je met een knopje aan alle kanten omhoog en omlaag kan laten gaan, een echt konijn dat je in een buggy over de afdeling mag rijden en een papa en mama die je samen oneindig knuffelen, dat is stiekem ook wel heerlijk. Toch was het uiteindelijk tijd om te gaan. Tijd om thuis te herstellen, tijd om thuis 100 ijsjes te eten, tijd om alle poppen en barbies te vertellen dat ze geopereerd moesten worden.

Spannende dingen zijn spannend, maar hoe kunnen we onze kinderen hierbij helpen?

Niet te ver van tevoren
Begin niet te vroeg met voorbereiden. Als iets pas over een maand gaat gebeuren, begin er dan nog niet te veel over. Beginnen ze er zelf over, beantwoord dan de vragen die ze hebben, maar ga er niet te veel op door. Een week van te voren beginnen met de echte voorbereiding is in de meeste gevallen ruim voldoende.

Beeld schetsen
Maak gebruik van foto’s, filmpjes en boekjes om je kind te vertellen wat er gaat gebeuren. Ga alvast een keertje kijken. Je kind krijgt zo een idee van waar het aan toe is.

Wat is hetzelfde
Je vertelt je kind wat er allemaal gaat gebeuren, wat er anders is dan thuis. Maar welke dingen zullen hetzelfde zijn als thuis? Denk hierbij aan de kleine dingen.

Wees eerlijk
Beantwoord alle vragen die je kind heeft, maar zeg het ook als je het antwoord niet weet. Misschien kunnen jullie deze vragen samen aan iemand anders stellen. Vertel je kind eerlijk wat er gaat gebeuren. Natuurlijk pas je de manier waarop je dit doet aan aan de leeftijd van je kind.

Waarom is het nodig?
Vertel je kind waarom het goed is dat het gaat gebeuren. Waar is het voor nodig? Wat krijg je er voor terug zeg maar.

Verwerken
Geef je kind de ruimte om de spannende gebeurtenis te verwerken. Zo nam ik de spulletjes uit het ziekenhuis mee naar huis. Kleding die zij en wij droegen op de operatiekamer, het narcosekapje, het slangetje van het infuus. Haar poppen zijn hier flink mee onder handen genomen. Zij als chirurg en haar broertje als haar assistent.
Denk ook aan het naspelen van een schooldag met poppen (of broertjes) voor een schoolbord.
Of het naspelen van of vertellen over een begrafenis.

Ik ben er voor je
Last but not least. Laat je kind weten en voelen dat jij er voor hem of haar zal zijn. Spannend is het, maar ik ben er. Ook als je er niet bij kan zijn, zoals de eerste dag op school. Jij bent er wel om je kind te steunen bij het wegbrengen, het ophalen en misschien zelfs wel gedurende de dag door een hartje op de hand van je kind te tekenen.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.