Dat het een hele opgave is om thuiswerken, thuisonderwijs, zorg voor de kinderen (en ze bezig houden), huishouden, enzovoort, te combineren is duidelijk. Ik kan jullie vertellen dat ik het perfecte recept nog niet gevonden heb. Al scheelt het heel veel dat we verhuisd zijn en dus nog maar één huis hebben om in te leven/ klussen. Maar buiten dat we deze bizarre tijd ingewikkeld en lastig vinden, moeten er toch ook voordelen aanzitten? 

Ook al verlang ik naar mijn werkplek en mijn collega’s, mis ik mijn vrienden en wil ik heel graag mijn ouders weer knuffelen, zitten er ook lichtpuntjes aan deze situatie. Zo kwamen mijn vriend en ik erachter dat het in deze situatie ook wel echt fijn is dat we elkaar nog zo leuk vinden.

Ik ben niet echt een ochtendmens en deze situatie is voor mij zo slecht nog niet.
Een ochtend waarbij niemand ergens naartoe moet ziet er namelijk heel anders uit. Niemand die ziet dat ik al dagen in dezelfde outfit loop, dat ik die ochtend mijn haar niet heb gewassen (en gekamd) en al dagen geen mascara heb gebruikt. Geen gehaast voor school, kinderdagverblijf en werk. Geen lunchpakketjes maken. Een dochter die aan mag trekken wat ze wil…wil je in je ondergoed aan school werken? Geen probleem meisje. Niet 50 keer vragen of iedereen zijn jas aan zou willen trekken. Wij starten de dag dus sinds een aantal weken in alle rust op. En ach wie ziet het als je in je onderbroek meedoet aan een videovergadering…als je maar een shirt aan hebt :)

Er wordt veel gesproken over hoe jammer het is dat we er niet op uit kunnen met dit mooie weer, wat natuurlijk waar is. Wij hebben hierdoor extra waardering voor onze tuin gekregen. Er wordt volop buiten gespeeld en dan vooral in de berg zwart zand die zich in onze nieuwe tuin bevindt. Vieze kinderen die papjes maken van modder en blaadjes, wat wil je nog meer.
En omdat wij volwassenen bijna geen was produceren (lees: dagen in een joggingbroek) kan er van de kinderen prima nog wat extra was bij.

Werken in deze setting vind ik lastig. Ik verlang naar mijn werkplek en krijg pijn aan mijn… zitvlak… van de stoelen thuis. Maaaaaar het is ook heerlijk om met deze zonnige dagen niet te hele dag op een dicht kantoor door te brengen. Om in de tuin te kunnen zitten of binnen met de deur open.
Het is vermoeiend, maar ook fijn om tussendoor veel tijd met mijn gezin door te brengen. Ik zie zoveel meer van mijn kinderen. Ik zie mijn dochter bijvoorbeeld schoolwerkjes maken waarvan ik niet wist dat ze dit al zo goed kon. En ook al denk ik non-stop aan de dingen die ik voor mijn werk zou moeten doen, ik vind het heerlijk om samen met haar aan school te werken (de juf in mij?).

En last but not least. Sommige bezoekjes missen we natuurlijk ontzettend, maar er zullen ook verplichtingen weggevallen zijn die we niet zo missen. Zoals Pasen bij je schoonmoeder (ik heb toevallig een hele leuke schoonmoeder…maar dat geldt niet voor iedereen), of bezoekjes aan de supermarkt met een zeurend kind aan je been, of bij die vrienden langs waar je eigenlijk toch al niet zo’n zin in had, of de afspraak bij de tandarts die is afgezegd.
We zijn dus ook minder tijd kwijt aan uitstapjes waar we stiekem toch al geen zin in hadden. Of gaan we hier nu plots toch naar verlangen?

Ik probeer me vooral de afgelopen week bewust te zijn van de mooie en fijne dingen die deze bizarre periode voor ons gezin met zich mee brengt. Soms best lastig.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.