Soms zou het handig zijn als ik mezelf in vieren kan delen… of nog beter een copie-paste-knop, zodat ik mezelf kan kopiëren. Een mama voor elk van de kinderen, eentje voor mijn vriend. Ow wacht, ook nog eentje voor mezelf graag. Eigenlijk best een vermoeiende gedachte, meer dan 1 Suus, maar goed. (Mijn vriend knikt ‘Ja vermoeiend!’)

Tussen mijn oudste dochter en mijn zoon zit bijna 4 jaar. Ik kan me nog goed herinneren hoe het was om met haar alleen te zijn. Mijn volledige aandacht aan haar te kunnen geven. Samen spelen, kletsen, knuffelen. De eerste dagen na de geboorte van mijn zoon werd ik overmand door schuldgevoel. Haar nieuwe broertje slokte veel van mijn aandacht op. Het verdelen van mijn aandacht was nieuw voor ons. Ook voor mijn vriend trouwens, die had er ineens serieuze concurrentie bij in mannelijke vorm.

Na een tijdje vond ik mijn weg hierin, maar het werd nooit meer zoals het was.
Uiteindelijk kwam daar afgelopen zomer nog een lief klein meisje bij. Ook zij slokte direct een flinke teug van mijn aandacht op. Ik voelde me direct ontzettend rijk en gek genoeg minder schuldig dan na de geboorte van mijn zoon. Was ik al zo gewend mijn aandacht te verdelen?

Nu we een gezin met 3 kinderen zijn is er nog meer liefde en gezelligheid, maar ook meer drukte en chaos. Er is altijd wel iets te doen of iemand die iets van je wilt. Tijd om me echt te focussen op één kind schiet er snel bij in. Opgeslokt in de waan van de dag probeer ik al mijn kinderen (en mijn vriend) tegelijk tevreden te houden. Ze allemaal een beetje van mijn aandacht te geven.
Het is zo makkelijk om je te laten lijden door de waan van de dag. Het huishouden, voeden, slaapjes, helpen met aankleden, naar school brengen en ophalen, boodschappen, koken, poetsen, brandjes blussen, etc. Misschien is het sowieso wel heel erg moeder eigen om aandacht te willen geven aan al haar kuikentjes tegelijk.

De laatste tijd voel ik het, wanneer ik even alleen ben met één van de kinderen.
Dan voel ik hoeveel behoefte ik heb om ook eens echt aandacht voor elk kind afzonderlijk te hebben. Heerlijk op mijn gemak kletsen met mijn zoon en me verbazen over de dingen die hij zegt, goede gesprekken voeren met mijn dochter en trots zijn op de grote meid die ze is en spelen met mijn kleine meisje en me trots voelen over alles wat ze al kan.

Natuurlijk ben ik geregeld even alleen met elk van de kinderen bij het naar bed brengen, het voeden of tijdens een fietstochtje naar school. Maar ik wil echte momenten die langer duren dan een paar minuten.
Ik kan niet anders dan deze momenten bewust te gaan creëren. Geïnspireerd door verschillende andere moeders moet ik misschien ook maar “op date” met mijn kinderen. Gewoon alleen met mama op pad, wat we gaan doen mogen ze kiezen. Mijn vriend en ik plannen dit soort momenten geregeld met elkaar. Dus waarom niet ook met de kinderen. Ik word al blij bij het idee.

Yes, ik heb er zin in… en de volgende stap wordt momenten met mezelf alleen plannen. Ook van dat idee word ik namelijk heel blij.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (7), zoon (3) en baby in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.