In deze gekke en chaotische tijd stond ik helemaal niet zo stil bij het feit dat het dit weekend Pasen zou zijn. Dat het een lang weekend is. Maandag had ik als extra vrije dag in mijn agenda staan, maar nu ik thuis werk en met man en macht aan mijn werk toe probeer te komen, zijn werkdagen niet echt meer volledige werkdagen en vrije dagen ook geen vrije dagen meer. Alles loopt door elkaar en ik probeer zoveel mogelijk uurtjes aan mijn werk te kunnen besteden naast het gezin, het huis en het thuisonderwijs.

Toen mijn collega’s donderdag of vrijdag iedereen digitaal fijne dagen wensten was ik dan ook even in de war. Huh wat, maar gaan jullie maandag dan ook allemaal niet werken? Zien we dit dan als een zondag, zoals dit ook zou zijn als we gewoon de hele week op onze werkplek waren?

Oké, wacht misschien is dit ook wel zo, sta ik in de “aan-aan-en-gaan stand” en is het goed om gewoon te genieten van het paasweekend en in ieder geval één ding even los te laten.
Even stribbelde mijn hoofd tegen “ja maar je hebt nog veel werk liggen…en…en…”, maar ik kreeg het onder controle en legde de focus compleet op mijn gezin. Dat ik nu op tweede paasdag een blog zit te schrijven zien we even door de vingers…goed?

Het is een gekke Pasen, normaal gesproken gaan we wel ergens ontbijten of brunchen en zoeken we eitjes bij opa en oma. Maar nu hadden we eigenlijk geen plannen. Onze eerste paasochtend stonden we in alle rust op, geen haast geen afspraken. We trokken onze mooiste paaskleren aan, versierden de paastak nog een beetje extra, bekeken een hele poos ons kikkerdril dat nu plots veranderd was in kikkervisjes en vertrokken naar de achtertuin. In het gangetje achter ons huis zochten de kinderen naar eitjes. De zon scheen, iedereen was ontspannen en vrolijk. Nadat de buit binnen was en beide kinderen met een mond vol chocolade door het huis banjerden, pakte we onze eerder gemaakte paaseitjes van zoutdeeg in voor alle opa’s en oma’s. We schreven en tekende er kaartjes bij, we smeerden broodjes en zochten alle paashaasoren die we in huis konden vinden. Daar begon onze grote paastour. In de auto was het warm. De airco bleek kapot, geen probleem, juist een extra vakantie gevoel. Alsof we door de warme zomer reden zonder verplichtingen. Heerlijk!

We reden die middag langs de huizen van alle opa’s en oma’s (ja onze kinderen hebben er best veel). We zetten de kaartjes en de zoutdeeg kunst bij de voordeur en maakten op afstand een praatje.
Niets was gepland, iedereen was verrast. Zo veranderde de virtuele “eitjes zoektour” van opa en oma ineens in echt eitjes zoeken met opa en oma die op afstand toekeken. Gooiden we bij de opa’s steentjes in de grote vijver en sprongen we bij de oma’s als kikkers over de stoep.

Moe maar voldaan eindigde onze tour in de middag weer thuis. Met vieze gezichten, monden vol gesmolten chocolade en twee chocolade paashazen die de koelkast net hebben gered. Het was een heerlijke dag. De blije gezichten van opa en oma. De blije gezichten van de kinderen. Hoe moeilijk het ook was elkaar niet aan te raken, de opa’s en oma’s niet te knuffelen en vooral ook de kleinkinderen niet te kussen. Het was fijn!

Vandaag voelt het stiekem een klein beetje als maandag…alsof ik toch zou moeten werken.
Maar ook vandaag starten we de dag in alle rust op. We plannen niets en doen even gewoon waar we zin in hebben. Misschien is het een klusje in huis, misschien zitten we de hele dag eitjes te schilderen met de kinderen. Ik wens iedereen een hele fijne tweede paasdag toe ook in deze gekke en chaotische tijd. Wat maakt jou blij en gelukkig in deze gekke tijd? Heel veel kan niet, maar wat kan nog wel?

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.